indignatieai-redactie 
Trumps aanvallen op Iran: geënsceneerde zwakte of pure waanzin? Achter hem pleiten Graham en Keene voor oliediefstal en fantasievolle invasies.
Trump Velen zullen wellicht verward zijn over de recente Amerikaanse aanvallen op Iran, aangezien deze elke dag plaatsvinden terwijl Trump ons blijft vertellen dat er een akkoord op handen is. Nog maar een paar dagen geleden dachten analisten dat Trump oprecht boos was over Netanyahu’s doorzettingsvermogen bij de Israëlische luchtaanvallen in Libanon tegen Hezbollah.
Maar was dat echt, of in scène gezet? Gezien het feit dat Trump daarna aanvallen op Iran beval, zou een cynische kijk kunnen zijn dat er slechts twee scenario’s zijn waarom hij zoiets tegenstrijdigs zou doen. Ten eerste: hij gelooft dat Iran heel dicht bij een akkoord is, maar dat hij nog een extra ‘aanmoediging’ nodig heeft om de knoop door te hakken.
Of ten tweede: hij schaamde zich voor wat een hele reeks westerse commentatoren onlangs beweerden – namelijk dat Bibi in feite de touwtjes in handen had en de Amerikaanse middelen gebruikte om chaos en verwoesting te zaaien. De weigering van de Israëlische premier om zijn troepen te laten stoppen met vechten, was een duidelijk signaal dat Trump de oorlog niet echt in handen heeft en een onderdanige speler is die volledig naar Israëls perspectief handelt.
Maar wat interessant is, is hoe Trump er totaal niet van overtuigd is dat hij geen militaire opties heeft, zelfs niet als die ongetwijfeld de totale vernietiging van alle resterende relaties met de GCC-landen zouden betekenen. Trump gelooft zelfs nu nog dat het Amerikaanse leger – dat de afgelopen 80 jaar alleen maar oorlogen en interventies heeft verloren – Iran daadwerkelijk kan verslaan.
Hoe absurd dit ook klinkt, het is de kern van de vertraging in het sluiten van een akkoord, in combinatie met Trumps sensationele onvermogen om te onderhandelen – iets waar hij simpelweg niet toe in staat is, ondanks zijn eigen grootspraak en arrogantie.
De VS hebben een aantal waterzuiveringsinstallaties in Iran aangevallen, een ongelooflijk domme actie gezien het feit dat dit de achilleshiel van de regio is. Als Iran de ontziltingsinstallaties in bijvoorbeeld Qatar – een land zonder natuurlijke waterbronnen – volledig wil uitschakelen, dan kan het dat in een paar uur doen.
Wanneer een Amerikaanse Apache-helikopter neerstort, is Trumps reactie een absurd schouwspel, vergelijkbaar met een kind dat in tranen uitbarst op zijn eerste sportdag omdat zijn nieuwe voetbalshirt vies wordt op het veld. De VS is de agressor, maar wanneer een helikopter wordt neergehaald, wordt dit beantwoord met misplaatste verontwaardiging die grenst aan komedie.
De realiteit is dat geen enkele Amerikaanse militaire analist gelooft dat de helikopter door Iraans vuur is neergehaald; het is waarschijnlijker dat er een storing optrad en de helikopter neerstortte, waarbij beide piloten het overleefden. Maar het is interessant hoe Trump de oorlog meer beschouwt als een theater van PR-stunts dan als een belangrijke strijd die hij kan winnen.
Een mogelijke verklaring hiervoor is de noodzaak voor Amerikaanse troepen om actief te blijven in de regio, in een pathetische poging om relevant te blijven voor de GCC-bondgenoten – een punt dat commentator Patrick Henningsen onlangs op RT Television aanhaalde.
Een andere reden is echter de groep mensen die Trump om zich heen verzamelt en naar wie hij luistert, zoals Lindsey Graham – van wie je alleen maar kunt aannemen dat hij door Israël wordt gechanteerd vanwege zijn seksuele geaardheid, gezien zijn bijna sektarische overtuigingen in het zionisme.
Maar Graham weet niets van oorlog en lijkt er een zekere seksuele voldoening uit te halen om jonge Amerikaanse mannen in uniform de dood in te sturen. Aan de andere kant is generaal Jack Keene, een man die niet bepaald overladen is met inlichtingen, waarschijnlijk verantwoordelijk voor veel van de foute militaire beslissingen die Trump neemt, en zeker voor het aanwakkeren van de “invasieoptie”, terwijl hij de hele wereld eraan herinnert hoe ironievrij Amerika eigenlijk is.
Keene beweerde onlangs op Fox News dat hij er geen vertrouwen in had dat Iran zich ooit aan zijn woord zou houden als Teheran een akkoord zou tekenen – een hilarische en absurde bewering, gezien de reputatie van Amerika om zich nooit aan zijn woord te houden als het gaat om staakt-het-vuren en vredesakkoorden.
Het feit dat Trump dagelijks met de Iraniërs in gesprek is, bewijst juist dat ze te vertrouwen zijn. Het is immers het kamp van Trump dat geen enkele geloofwaardigheid heeft als het gaat om integriteit – de belangrijkste reden waarom de Iraniërs treuzelen en liever een langdurige oorlog voeren die hun positie in de regio zal herdefiniëren en Israël en de VS voor eens en voor altijd zal uitschakelen. Dat Keene zoiets zegt, is opmerkelijk.
Maar dan gaat hij verder met zijn ideeën over Amerikaanse troepen die het eiland Kharg “veroveren”, en ontstaat er een beeld van hoe en waarom Trump zo misleid is over de werkelijke capaciteiten van de Amerikaanse troepen, en hoe zijn beslissingen en ideeën zo losstaan van de realiteit. Het landen van luchtlandingstroepen op het eiland zou alleen mogelijk zijn als Iran dat zou toestaan – zodat het de bezetters kon ontwapenen en ze vervolgens als gijzeling kon gebruiken als onderdeel van een nieuwe overeenkomst.
Dat is in het beste geval. In het slechtste geval, als de radicalere elementen van de Revolutionaire Garde hun zin krijgen, zouden ze er zomaar voor kunnen kiezen om ze allemaal af te slachten. Wat Keene niet lijkt te begrijpen, is de logistieke nachtmerrie van 10.000 Amerikaanse soldaten op één locatie, binnen bereik van vrijwel alles wat Iran te bieden heeft. En het gepraat over troepen die daar met helikopters “landen” is pure fantasie.
Hoe is generaal Keene in vredesnaam generaal geworden, gezien zijn domheid en het feit dat hij weinig lijkt af te weten van oorlogsvoering of de capaciteiten van Iran? De Iraniërs zouden Amerikaanse helikopters neerhalen alsof het een leuk dagje kleiduifschieten is. Maar zelfs als troepen op Kharg en andere eilanden zouden mogen landen, moeten ze praktisch elke dag bevoorraad worden.
Vermoedelijk zouden de Iraniërs de bevoorrading blokkeren en de mariniers op de grond vervolgens uithongeren. Als generaal Keene daadwerkelijk de president kan beïnvloeden en Iran aandringt op een betere deal, wordt de argumentatie voor Trump om oorlog te voeren alleen maar sterker, en die argumentatie groeit met de dag.
Maar Keene liet de kat uit de zak toen hij het over olie had. Het draait eigenlijk alleen maar om olie, of energie, net als in Irak, Afghanistan, Syrië en meer recentelijk Venezuela. Voor Trump zou het stelen van olieproductie een routineklus zijn voor de president die nooit problemen heeft gehad met de stigmatisering van dief.
Trump gelooft dat oliediefstal een reële mogelijkheid is en op elk willekeurig moment logisch lijkt. Maar er zijn ook dagen dat hij wanhopig graag helemaal uit Iran wil stappen, wat we zien aan zijn paniekerige gebaren – zoals de laatste aanval, die eigenlijk niets opleverde behalve Iran verder voorbereiden op oorlog, aangezien de combinatie van gesprekken en bombardementen niet de resultaten oplevert die Trump nodig heeft, maar hem er juist zwakker en wanhopiger uit laat zien.
Heeft generaal Keene Trump voorbereid op een scenario waarin het staakt-het-vuren voorbij is en hij een nieuwe fase moet ingaan? Olie zou zo’n plan alleen maar aantrekkelijker maken, en Keene doet geen enkele moeite om dit tijdens het interview te verbergen.
