China laat de wereld zien hoe het volk nummer een is

China laat de wereld zien hoe het volk nummer een is. Het CBS meldt dat Nederlanders geen enkel vertrouwen meer hebben in de politiek. Slechts om en nabij de twintig procent heeft nog vertrouwen in de Nederlandse volksvertegenwoordigers. Daar staat, nog steeds volgens het CBS, tegenover dat nu een krappe meerderheid het ondemocratische ‘Europa’ steunt.

Het zou iedereen de koude rillingen moeten bezorgen, en moeten doen twijfelen aan dat soort ‘cijfers’, want hoe komen die tot stand? Wat was de vraagstelling? Hoe betrouwbaar was die enquête? Was er wel een enquête? Hoe groot was de groep ondervraagden, en hoe representatief waren de landgenoten die gevraagd werd hun mening te geven? Mij is niks gevraagd.

Je zou denken dat het CBS een Nederlandse overheidsinstelling is, en dat die toch niet moedwillig de Nederlandse praktijk gaat ondergraven. Maar zo goed van vertrouwen zit ik er niet in. Je ziet in heel Europa dat de ‘Instituten’ hun hart verpand hebben aan ‘Brussel’. Niet vreemd, want ‘Brussel’ gaat inmiddels over het geld. En ‘Brussel’, zowel de EU als de NAVO, is lief voor de ambtenarij. Met mooie carrièrekansen voor wie uitgekeken is op de Nederlandse ‘provincie’. In ‘Brussel’ en ‘Straatsburg’ klotsen de Euros over de rand. In Nederland is de koek wel zo’n beetje op nu.

In heel Europa hebben nationale regeringen het zwaar, en zijn regeringsleiders impopulair. Dat het beleid in het ondemocratisch geleide ‘Brussel’ wordt gemaakt, en niet in de parlementen en binnen de regeringen van de alleen nog op papier soevereine landen, dat is nu iedereen wel duidelijk, mag ik hopen. Die regeringen, en het grootste deel van de gekozen partijen, hebben feitelijk nog maar één taak, en dat is uit alle macht een terugkeer naar soevereine staten voorkomen.

Iets waar ze enthousiast aan werken, zelfs als ze ‘op papier’ kritisch zijn over de bemoeizucht van ‘Brussel’, of de oorlogen van de NAVO. Daar ging het in mijn bijdrage van gisteren ook over. In die bijdrage zal ik menige trouwe bezoeker van dit blog wellicht van mij hebben vervreemd, door een tekort aan loyaliteit, maar jammer dan.

Wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen. Ik ben niet iemand die anderen hun fouten nadraagt, en mensen die ik nu bekritiseer hebben altijd de mogelijkheid om zich te herpakken, in mijn ogen. U ziet dat ook terug op dit blog waar ik allang afscheid heb genomen van termen als ‘Links’ en ‘Rechts’ in de politiek. Totaal onbruikbare stigmata.

Maar waar mensen het zo ‘framen’ ontkom ik er niet aan die termen over te nemen, om zo ergens nog een brug te kunnen slaan voor wat zwaarder verkeer dan het lichtvoetig uitdelen van onzin-boetes aan ‘Post-NL’, of andere semi-overheidsbedrijven door een club die zich de ‘Autoriteit Consument & Markt’ mag noemen.

Je wordt doodgegooid met enquêtes. Afgelopen week kwam ik ook een enquête tegen die ging over de bereidheid van de bevolking van de diverse Europese NAVO lidstaten om het eigen land te verdedigen. Nederland scoorde met 15% het laagst. Duitsland deed het met 18% amper beter. Ook in Engeland en Frankrijk moet je niet zijn voor martelaren.

Die vind je in de Scandinavische landen, Polen en Turkije, dat was ‘meegenomen’ in deze enquête, waarbij de Grieken ook niet onaardig scoorden. In Oekraïne, volop in oorlog, en helemaal geen NAVO-land: slechts 38%, en die worden in de media geprezen vanwege hun vastberadenheid om liefst héél Europa van de zekere ondergang te redden, nu de Russische Beer het op ons heeft voorzien.

Dat Nederlanders liever anderen voor zich laten vechten was in de ‘Gouden Eeuw’ ook al zichtbaar, toen het land nog een bedrijf was, geleid door de directie van de VOC. Als ze soldaten nodig hadden om het land te beschermen tegen opdringerige Spanjaarden, dan huurden ze bij voorkeur Duitsers of Britten in.

In mijn eigen familie toevallig wel enige bereidheid om ‘onder de wapenen’ te gaan, en ‘de Vlag’ te verdedigen, zij het dat het veelal ook Franse Hugenoten waren die daar via huwelijken de basis voor legden. En over mijn eigen ervaringen met de krijgsmacht heb ik wel genoeg geschreven, dacht ik zo. Zoveel valt er niet over te vertellen. Maar wel weer meer dan degenen die de militaire dienst ontliepen of ontweken, laat staan dat ze op enig moment ingeschreven stonden als ‘beroeps’.

Het maakt uiteraard nog verschil of je je vertrouwen opzegt in ‘de politiek’, het systeem, of dat je teleurgesteld bent in de politici die je geholpen hebt aan een zetel in het parlement, waar het in mijn artikel van gisteren over ging. Maar hoe kan iemand in ’s hemelsnaam vertrouwen hebben in ‘Brussel’? Wat doen ze daar goed dan?

Als je ze in beeld ziet, de leiders van de EU en van de NAVO, dan staan ze te lachen en opgewekte kletspraat te verkopen, over hoe goed we het hebben in Europa, dankzij hen, terwijl ze plannen smeden om nóg meer geld in dat bodemloze gat in Oekraïne te storten, dat op sterven na dood is, dankzij onze cynische machtspolitieke chicanes.

Totale onzin dat zij aan de wieg van onze welvaart stonden, want ofschoon we het in Europa, en zeker ook in Nederland, beslist niet slecht hebben, is dat allerminst hun verdienste, maar is het sinds zij de touwtjes in handen hebben genomen alleen maar bergafwaarts gegaan. Slechts gemaskeerd door steeds hogere schulden en fantasie-waarderingen van ‘assets’, of gedreven door krapte die gecreëerd wordt door ‘Brussels’ beleid, waardoor wat er nog is in prijs stijgt.

Wat je vervolgens alleen nog maar kunt kopen door je tot over je oren in de schulden te steken, of je ouders lief aan te kijken die hun eigen bezit vervolgens verhypothekeren om je vast een deel van je erfenis te schenken, die daardoor straks lager uitvalt. Maar dat zal toch al wel het geval zijn, want ‘Europa’ wil het bezit van haar ingezetenen gebruiken om zelf meer te kunnen lenen.

‘Europa’ staat stil, en als gevolg van de sluiting van de Straat van Hormoes, en onze oorlog met Rusland, dreigt nu een ongekende catastrofe. Een energie-infarct. In China gaat het geld niet primair naar het Militair Industrieel Complex, douceurtjes voor bevriende landen en grote multinationals, zonder zicht op een ‘return on investment’.

Daar denkt de regering volkomen anders over haar taken dan in Europa. Ik schreef onlangs nog over de dalende prijzen van huizen in China, in onze door banken en schulden gedreven economie met afgrijzen gadegeslagen, omdat daardoor het ‘GDP’ onder druk komt te staan. En dus de ratio van ‘GDP-per-Inwoner’, wat gebruikt wordt op de posters om landen in het zonnetje te zetten als ‘succesvol’ en ‘welvarend’. Maar wat is er zo welvarend aan een land waarin de bewoners zich helemaal geen huis meer kunnen veroorloven?

In DEZE video wordt getoond hoe ze in China huizen ‘printen’ in de fabriek, en vervolgens op lokatie opbouwen. Een blok met ‘State of the Art’ appartementen van tien verdiepingen staat in minder dan dertig uur, met alle voorzieningen erin. Waarom kan dat in Europa niet?

Omdat ten eerste de ‘know-how’ ontbreekt, ten tweede de bouwbedrijven die klassiek bouwen op slag de deuren kunnen sluiten, en, daar komt ie: Omdat de prijs van een woning dan scherp zou dalen, met als gevolg een implosie van de woningmarkt, en het failliet van de banken die de uitstaande leningen beschouwen als een zekerheid voor hun complete ‘business model’.

Zelfde verhaal voor auto’s, netwerken die elektra distribueren, openbaar vervoer, gezondheidszorg, en eigenlijk alles. Duur door regeldruk, vanuit ‘Brussel’ of lokale zweef-activisten en hun politieke meelopers, vinden de banken bij ons helemaal niet erg. In China denken ze: Dat is zonde! En ik geef ze geen ongelijk.