Domheid is een gedragskenmerk dat specifiek is voor mensen.
Irrationeel, onlogisch gedrag is in strijd met het bevredigen van fundamentele behoeften. Bij andere schepsels in de natuur is dergelijk gedrag niet waarneembaar. Waarom niet?
Ten eerste zijn ze immuun voor psychische stoornissen – ernstige neurose of psychose; hoogstens een tijdelijke afwijking als gevolg van een extreem trauma. Genetisch bepaalde overlevingsinstincten staan dat niet toe.
Het allerbelangrijkste is natuurlijk ons overontwikkelde, complexe brein, in combinatie met het leven in grote, complexe samenlevingen. Spraak en geletterdheid, factoren die dom gedrag in de hand werken, verergeren deze aanleg.
Tegenwoordig ervaren we een ongekend fenomeen: een wereldwijde uitbraak van domheid. Een beproefde pandemie. Vreemd genoeg treft het onevenredig veel politieke elites, met name regeringsleiders.
Kijk om je heen.
De Verenigde Staten vormen, zoals altijd, het schoolvoorbeeld. Amerikanen worden slecht geregeerd door een domme, lompe fascist wiens gestoorde, bizarre ‘gedachten’, gevoelens en daden elke norm tarten.
Het is dan ook geen verrassing dat president Donald Trump jaren geleden het contact met de realiteit kwijt is geraakt. Europa doet zijn best om de VS bij te benen onder de invloed van een kliek van onbeduidende figuren en verstotenen uit de volksmenigte, die geobsedeerd zijn door het verenigen van de onderwerping aan Uncle Sam met plannen voor een oorlog tegen Rusland – Barbarossa II.
Ondertussen brengen ze hun kwijnende economieën dichter bij de toediening van de laatste sacramenten door de Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran toe te juichen.
Dan zijn er nog de Arabieren uit de Golfstaten, die hun bestaan riskeren vanwege de twee projecten: een Groot-Israël en een Amerikaans wereldmacht. Het enige voordeel: een kans op wraak op de gehate Perzen.
De meest opvallende nieuwkomer in deze groep is de Russische president Vladimir Poetin – de ogenschijnlijk evenwichtige, serieuze en gedisciplineerde staatsman.
Nu is hij uitgegroeid tot de laatste man op aarde die gelooft dat Trump te vertrouwen is : iemand die ijverig de man in de gaten houdt die hem probeerde te vermoorden en die massale droneaanvallen op Rusland orkestreert; iemand die de onzichtbare winsten van Rusland uit “de geest van Anchorage” toejuicht; en iemand die in het Kremlin persoonlijk het oplichtersduo Kushner/Witkoff omarmt, die hem niets anders dan beledigingen bieden.
(Beloning: uitbreiding en intensivering van Washingtons campagne om Rusland te verzwakken, doorspekt met beledigingen).
Poetin stapt op 15 augustus 2025 van boord op Joint Base Elmendorf Richardson in Anchorage, Alaska, voor een ontmoeting met Trump. (Witte Huis / Daniel Torok)
De gouden medaille voor zinloze domheid gaat naar Narendra Modi uit India.
Aan de vooravond van Israëls ongeprovokeerde aanval op Iran, reisde hij naar Jeruzalem, waar hij een volledig fictieve spirituele band vierde tussen het hindoeïstische India (de “moeder”) en het joodse Israël als de (“vader”) van de wereldcivilisatie (waarbij hij negeerde dat de joodse identiteit wordt bepaald door de vrouwelijke afstamming).
Naar verluidt was het de bedoeling dat Modi, door bevriend te raken met premier Benjamin Netanyahu, Trump voor zich zou winnen, waardoor Trump de Amerikaanse lijn in het tariefconflict zou verzachten.
Modi ontvangt de “Medaille van de Knesset” uit handen van Knesset-voorzitter Amir Ohana in Jeruzalem op 25 februari. (MEAphotogallery/Flickr/ CC BY-NC-ND 4.0)
De Indiase leider, een hindoeïstische fascist, kreeg voor zijn schaamteloze optreden niets terug, behalve de kans om moslims te beledigen die hij om sektarische, historische redenen veracht.
Wie blijft er dan ongeschonden door het woord “S”? XI – bovenal. En de Iraanse leiding.
De plaag van domheid heeft zich verspreid over de gelederen van publieke figuren: politici in het algemeen, de media, de denktanks, de academische wereld en de talloze beroepsverenigingen.
Dit is een perfecte samenvatting van deze alomtegenwoordige en perverse besmetting. Het betreft The Economist , de zelfgenoegzame en hoogmoedige, aan Oxford en Cambridge gelieerde krant; de Financial Times, eigendom van het Japanse Nikei Inc.; en een prestigieuze Amerikaanse universiteit.
Econoom: Laten we een oorlog beginnen om Europeanen eraan te laten wennen.
Op 17 juli schreef Bernhardt Horstmann het volgende over de maan van Alabama :
“The Economist , het Britse mediakanaal van de bankiersfamilie Rothschild, dringt al lange tijd aan op een oorlog tegen Rusland.”
Het is echter zorgwekkend, omdat de bevolking van (West-)Europa er geen belang bij heeft om te sterven voor degenen die profiteren van dergelijke conflicten.
Uit diverse onderzoeken in Europa is gebleken dat mensen geen interesse hebben in het “verdedigen van hun land” wanneer die “verdediging” aan de oostkant van de Dnjepr plaatsvindt.
De redactie heeft daarom een door de VS gefinancierde wetenschapper uitgenodigd om ideeën aan te dragen over hoe de Europeanen tot oorlog verleid kunnen worden.
Nathalie Tocci, een James Anderson-hoogleraar aan de Johns Hopkins University School of Advanced International Studies Europe, ging in op de uitnodiging :
Europese leiders beseffen dat een conflict dichterbij is dan ooit – vandaar de forse stijging van de defensiebudgetten, zoals bleek tijdens de recente NAVO-top in Ankara.
![]()
NAVO-vertegenwoordigers op 7 juli in Ankara, waar nieuwe wapendeals ter waarde van miljarden dollars werden aangekondigd. (NATO/Flickr/CC BY-NC-ND 4.0)
Sinds de grootschalige Russische invasie in 2022 hebben Europese leiders vaak hun bewondering uitgesproken voor de veerkracht van Oekraïne. Maar achter die bewondering schuilt meer: de angst dat Oekraïne zelf niet dezelfde vastberadenheid zal tonen.
Dit komt niet door een aangeboren moed bij Oekraïners die Europeanen ontbeert. Het komt neer op de fundamenteel verschillende omstandigheden, zowel fysiek als psychologisch, waarin naties zich in oorlog en vrede bevinden. Kan de geestkracht die nodig is om oorlog te voorkomen in Europa worden opgeroepen zonder er zelf volledig in betrokken te raken?
Zoals we zullen zien, is het antwoord van mevrouw Tocci: “Nee!”
Vervolgens volgt wat politiek-wetenschappelijk gezwets over de “treurige” toestand van bevolkingen die niet bereid zijn te sterven in een verre oorlog die volstrekt niet in hun belang is.
De oplossing is dan om de wil van het volk te negeren en de oorlog uit te breiden totdat deze persoonlijk relevant wordt voor degenen die er nog niet bij betrokken zijn:
Een manier om de bevolking weerbaarder te maken, is door troepen naar Oekraïne te sturen. Maandenlang heeft een Europese coalitie van bereidwilligen plannen gemaakt om na een staakt-het-vuren een ‘geruststellingsmacht’ naar Oekraïne te sturen. Deze besprekingen hebben echter niets opgeleverd, omdat een wapenstilstand nog niet in zicht is.
Russische functionarissen hebben er geen twijfel over laten bestaan dat alle buitenlandse troepen in Oekraïne, of het nu gaat om “geruststellende troepen” (geruststellend tegen wat precies?) of in welke andere vorm dan ook, als vijandig zullen worden beschouwd en vernietigd zullen worden.
Maar mevrouw Tocci lijkt ervan overtuigd dat de vernietiging van onze troepen precies is wat nodig is om de rest van het continent in een oorlog te storten tegen de enige (kernwapenbewapende) Europese supermacht:
Een Europese geruststellingsmacht zou Oekraïne dan weinig opleveren. Maar de inzet ervan nu, vóór een hypothetisch staakt-het-vuren, zou Europa ten goede kunnen komen door burgers aan te moedigen een mentaliteit te ontwikkelen die hen beter voorbereidt op oorlog.
Ja, het zou Europese soldaten in gevaar brengen – een dergelijke stap zou het Kremlin woedend maken – maar het continent bevindt zich al in een hybride conflict, ook al weigeren velen dat te erkennen.
Dus we moeten onze ‘soldaten in gevaar brengen’, oftewel ze laten sneuvelen, om ‘Europa ten goede te komen’? (Over welk ‘voordeel’ hebben we het dan concreet?)
En het uitlokken van een bloedige oorlog met veel doden en gewonden maakt niet uit… omdat we toch al worden doordrenkt met een propaganda-constructie genaamd ‘hybride oorlog’? (Tocci doelt waarschijnlijk op die ‘hybride aanvallen’ met Russische drones boven Kopenhagen , die, zoals The Economist later meldde , niemand zelfs maar had gezien):
In juni sloot de Deense politie het onderzoek af, omdat ze niet konden bevestigen dat er drones waren ingezet, laat staan vaststellen wie ze had gestuurd.
Wat is precies het ‘voordeel’ van het laten doden van je broeders , mevrouw Tocci ? ( gearchiveerd )
![]()
Herdenkingsmuur voor Oekraïense soldaten die zijn omgekomen in de Russisch-Oekraïense oorlog, januari 2025. (Ests ministerie van Buitenlandse Zaken / Wikimedia Commons / CC BY 2.0)
Als er Europese soldaten in Oekraïne gestationeerd zouden worden, zou de realiteit dichterbij komen. En misschien zou een fractie van de Oekraïense moed, nederigheid en creativiteit andere Europese samenlevingen kunnen inspireren. Europese troepen zouden niet uit pure vrijgevigheid in gevaar worden gebracht, maar om zich voor te bereiden op oorlog – en te voorkomen dat deze zich over de rest van het continent verspreidt.
O, zou het sturen van Duitse, Franse en Italiaanse soldaten naar Oekraïne om Russen te doden ‘misschien’ een ‘werkelijkheid’ aan het licht brengen die vandaag de dag niet bestaat? Zou het voorkomen dat de oorlog ‘zich naar de rest van Europa verspreidt’?
Zou het sturen van Duitse, Franse en Italiaanse soldaten om Russische soldaten in Oekraïne te doden Rusland ervan weerhouden, in plaats van hen uit te lokken, om Oreshnik-raketten, of zelfs grotere kernraketten, naar Berlijn, Parijs of Rome te sturen? (Als u dat gelooft, neem dan contact op met de sponsor van mevrouw Tocci .)
Dat zou uiteraard niet het geval zijn.
Maar het voorkomen van een grotere Europese oorlog is, zoals mevrouw Tocci op uitnodiging van The Economist schrijft, niet het werkelijke doel van een dergelijke onderneming.
Haar zorg is om ‘burgers aan te moedigen een mentaliteit te ontwikkelen die hen beter voorbereidt op oorlog’. Om dat te bereiken, zegt ze, moeten we een oorlog uitlokken die ons gegarandeerd allemaal zal meesleuren.
Laat me u aanmoedigen, mevrouw Tocci, om hierin het goede voorbeeld te geven. De Oekraïense opperbevelhebber, generaal Syrsky (de slager), zal ongetwijfeld een passende rol voor u vinden in een van zijn aanvalsregimenten.”


