indignatieai-redactie 
Aan Albert Einstein wordt de uitspraak toegeschreven: “De definitie van waanzin is steeds hetzelfde doen en andere resultaten verwachten.” Of hij het nu echt gezegd heeft of niet, de definitie blijft overeind.
Deze waanzin definitie beschrijft ook zeer treffend de oorlog van de Trump-administratie met Iran. Volgens mediaberichten werd president Trump door de Israëlische premier Netanyahu overgehaald om dit een “gemakkelijke oorlog” te noemen, net als die met Venezuela. Hij beloofde dat de Iraanse leiders vermoord moesten worden en dat de regimeverandering een pro-Amerikaans regime in Iran zou opleveren.
De CIA was het niet eens met die beoordeling, maar Trump koos voor Netanyahu en de rest is geschiedenis.
De “onthoofdingsaanvallen” brachten geen verandering teweeg in de Iraanse leiding. Net als in de VS na de aanslagen van 9/11 schaarde het volk zich achter de vlag. De nieuwe leiding was minder geïnteresseerd in een compromis dan hun vermoorde voorgangers.
Dus de bombardementen begonnen. Wekenlang bombardementen. Maar dat werkte niet – het putte onze toch al schaarse wapenvoorraden alleen maar verder uit.
Vervolgens werd “diplomatie” in de plaats van bommen gesteld en ondertekenden beide partijen een memorandum van overeenstemming. De Amerikaanse zijde schond de overeenkomst onmiddellijk door te proberen met geweld een nieuwe scheepvaartcorridor te openen, waarna de bommen weer begonnen te vallen.
De bombardementen stopten de afgelopen maand, maar afgelopen weekend laaiden ze weer op met een Amerikaanse aanval op een Iraans eiland. Deze werd direct gevolgd door meerdere Iraanse aanvallen op Amerikaanse bases in de regio.
Eerst bommen, dan diplomatie, dan bommen, dan diplomatie. President Trump heeft ons tientallen keren verteld dat de oorlog voorbij is en dat we gewonnen hebben, maar niemand gelooft het meer. Hij beweert dat de VS de Straat van Hormuz volledig beheersen, terwijl de scheepvaartroutes leeg zijn.
Het Amerikaanse leger is tot het uiterste opgerekt. Amerikaanse matrozen en mariniers hebben een recordlange uitzending doorstaan onder verschrikkelijke omstandigheden aan boord van de USS Abraham Lincoln en andere schepen op zee. Maar afgelopen weekend zagen we het meest veelzeggende teken van een leger dat zich verzet tegen bevelen die nergens op slaan. Legersecretaris Dan Driscoll nam ontslag, naar verluidt vanwege meningsverschillen met minister van Defensie Pete Hegseth over de tol die de oorlog eist van de militaire paraatheid.
Driscoll volgt daarmee een reeks hooggeplaatste functionarissen van het Amerikaanse leger die eerder al ontslag namen. Het lijkt duidelijk dat de leiding van het Amerikaanse leger niet in de missie gelooft.
Misschien zou president Trump beter naar hen luisteren in plaats van naar zijn minister van Oorlog, Pete Hegseth?
Hetzelfde blijven doen en andere resultaten verwachten, is misschien wel de definitie van waanzin, maar een andere definitie zou kunnen zijn: een oorlog beginnen aan de andere kant van de wereld tegen een land dat je noch heeft aangevallen, noch bedreigd.
Waanzin zou kunnen zijn: een oorlog beginnen op basis van de zelfzuchtige leugens van een buitenlandse leider die toevallig baat heeft bij de gevechten.
Waanzin zou kunnen zijn: het Amerikaanse arsenaal aan raketten en andere wapens verder uitputten na jarenlange proxy-oorlog tegen Rusland via Oekraïne. Waanzin zou kunnen zijn: toekomstige generaties opzadelen met een nationale schuld van 40 biljoen dollar en die blijft oplopen.
Het is tijd voor een aantal zeer moeilijke beslissingen. Deze oorlog zal niet gewonnen worden met meer bombardementen, en de Iraniërs vertrouwen ons niet langer als onderhandelingspartners na verbroken overeenkomsten en valse beweringen. De enige optie is om onze spullen te pakken en terug naar huis te gaan. Laat de mensen in de regio hun eigen problemen oplossen.
