Macklemore – Het is een slechte zaak om door miljardairs te worden uitgebuit voor genocide.
indignatieai-redactie
9 min read
Het is moeilijk om niet opgewonden te raken van de publieke vernedering van een grote beroemdheid, popster Ed Sheeran, vanwege zijn besluit om een vriend en voorprogramma, Macklemore, van zijn huidige Amerikaanse tournee te verwijderen. Tijdens zijn optreden sprak Macklemore zich op welsprekende wijze uit tegen de genocide van Israël in Gaza.
Dit voelt als een zeer laat keerpunt. Gedurende de drie jaar van Israëls wreedheden in Gaza heeft het bedrijfsleven zijn greep op de culturele ruimtes van het Westen behouden – deels om zijn eigen medeplichtigheid aan die misdaden te verbergen.
Nu die wurggreep aan het licht is gekomen, blijkt hij net zo afschuwelijk als hij in werkelijkheid is.
Zou de felle kritiek op de behandeling van Macklemore een teken kunnen zijn dat de beerput eindelijk opengaat?
Tijdens twee optredens op Sheerans tournee sprak Macklemore zich voor een publiek van tienduizenden mensen uit tegen de genocide door Israël. Hij riep “Bevrijd Palestina!” terwijl hij het nummer Hind’s Hall zong, geïnspireerd door de beruchte en koelbloedige moord op de zesjarige Hind Rajab door het Israëlische leger in Gaza.
Als gevolg hiervan weigerde Robert Kraft, de eigenaar van een van de stadions waar een van de aankomende concerten van de tour zou plaatsvinden, Macklemore te ontvangen. De miljardair lijkt een boycot door andere locaties te hebben georganiseerd.
Het is bekend dat Kraft een goede band heeft met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, die momenteel door het Internationaal Strafhof wordt gezocht voor misdaden tegen de menselijkheid, waaronder het uithongeren van de bevolking van Gaza. Tijdens een prijsuitreiking ter ere van Kraft in 2019 merkte Netanyahu op : “Israël heeft geen loyaler vriend.”
Schandelijke hypocrisie
Sheeran zwichtte voor het bedrijfsdictaat van Kraft en rechtvaardigde zijn beslissing door te zeggen dat hij er een beleid van maakte om in zijn professionele leven geen partij te kiezen in politieke kwesties. Er zijn echter overduidelijke problemen met die bewering.
Ten eerste heeft de muzikant herhaaldelijk partij gekozen in belangrijke politieke kwesties, niet in de laatste plaats door zijn steun aan Oekraïne te betuigen na de Russische invasie.
Ed “I don’t take sides and do politics” Sheeran. pic.twitter.com/zjekMeoWfO
— Mukhtar (@I_amMukhtar) September 14, 2026
Zijn besluit om Macklemore te annuleren is alleen te begrijpen als Sheeran gelooft dat het enorme leed in Gaza veel minder belangrijk is dan het meer beperkte leed in Oekraïne. Zelfs volgens de meest voorzichtige schatting zijn er in Gaza 30 kinderen omgekomen voor elk kind dat in Oekraïne is gedood.
Sheeran riskeert niet alleen de indruk te wekken dat hij een dubbele standaard hanteert, maar zelfs dat hij zich schuldig maakt aan regelrecht anti-Palestijns racisme.
Waarom voelde de zogenaamd ‘apolieke’ Sheeran zich genoodzaakt om zelf zijn solidariteit met de bevolking van Oekraïne te betuigen, maar voelt hij zich nu genoodzaakt om anderen te beletten zich uit te spreken ter ondersteuning van de bevolking van Gaza? Lafheid is een schrijnende verklaring voor zijn beschamende hypocrisie.
Ten tweede heeft Sheeran, door in te stemmen met de verwijdering van Macklemore van de tournee, niet ontweken dat hij partij koos. Hij heeft overduidelijk partij gekozen – de kant van miljardair Kraft, Israëls meest “trouwe vriend”, om er wederom voor te zorgen dat een stem tegen genocide geen belangrijk podium krijgt.
Zoals wijlen aartsbisschop Desmond Tutu opmerkte met betrekking tot het apartheidsregime in Zuid-Afrika: “Als je neutraal bent in situaties van onrecht, heb je de kant van de onderdrukker gekozen.”
Ten derde hoefde Sheeran, om Macklemore te verdedigen, zich niet direct te mengen in de “politiek” van wat hij het Israëlisch-Palestijnse “conflict” noemt. Hij had zijn vriend simpelweg kunnen steunen op grond van artistieke vrijheid.
Sheeran gaf Macklemore immers een plek in de tournee, wetende dat een van zijn beroemdste nummers – een nummer dat hij vrijwel zeker zou spelen – Hind’s Hall was. Sheeran wist dat het voor Macklemore onmogelijk zou zijn om politiek te vermijden tijdens de tournee, omdat Macklemores muziek politiek is .
Financiële slagkracht
Sheeran had de keuze om de vrijheid van een collega-artiest te verdedigen. En hij koos ervoor om dat niet te doen.
Hij wordt daar nu streng voor beoordeeld – niet in de laatste plaats door zijn eigen begeleidingsband en andere supportacts. Zij hebben zich allemaal uit solidariteit met Macklemore teruggetrokken van de tournee. In tegenstelling tot Sheeran begrepen zij wat er op het spel stond.
Een van hen, Aaron Rowe, een Ierse muzikant, merkte het volgende op over zijn redenering:
Ik kan niet langer lijdzaam toezien hoe miljardairs hun machtspositie misbruiken om de rechtmatige stemmen te smoren van degenen die zich uitspreken tegen de Israëlische genocide en die de gruwelijke moord op kinderen aan de kaak stellen. Ik zou alle zelfrespect verliezen als ik zo door zou gaan.
Dat is een les die Sheeran wellicht pas laat begint te begrijpen. Na drie jaar genocide zien we de eerste tekenen van een welkome breuk ontstaan tussen politieke en economische macht enerzijds en sociale en culturele macht anderzijds.
Eerdere protestacties tegen genocide door muzikanten – zoals Kneecap en Bob Vylan – kregen veel publiciteit, maar werden overwegend negatief ontvangen door de gevestigde media, die net als de westerse politici en miljardairs medeplichtig zijn aan de genocide.
De controverse rond Sheeran heeft zich tot nu toe echter in een andere richting ontwikkeld, waarbij de media hun berichtgeving in grijstinten in plaats van het gebruikelijke zwart-wit kleuren.
Een van de redenen is dat, ondanks de beweringen van Kraft en de Israëlische lobby dat Macklemores opmerkingen tegen concertgangers antisemitisch waren, de media dit keer moeite hebben om iets te vinden dat ze als beledigend kunnen afschilderen. En zonder zo’n afleiding kunnen ze hun publiek niet afleiden van de voor de hand liggende conclusie: dat een pro-Israëlische miljardair de vrijheid van meningsuiting, zoals vastgelegd in het Eerste Amendement, heeft vertrapt door middel van pure financiële macht.
De gebruikelijke lobbyisten die beweren dat Macklemores uitroep “Bevrijd Palestina!” antisemitisch is en een bedreiging vormt voor Joden, ondermijnen daarmee alleen maar hun eigen geloofwaardigheid, verzwakken Sheerans inhoudsloze “apolieke” standpunt verder en versterken Macklemores positie.
The Israeli-American Council chief exec, who led calls for Macklemore to be dropped from Ed Sheeran’s tour, describes ‘Free Palestine’ as an anti-Semitic statement.
Elan Carr tells @JustinOnWeb that freedom of speech doesn’t give the rapper the right to ‘hijack’ a stage. pic.twitter.com/Yk9ikkIy72
— BBC Radio 4 Today (@BBCr4today) September 16, 2026
Na drie jaar waarin Gaza met de grond gelijk is gemaakt, kinderen zijn gebombardeerd en overlevenden tussen het puin een schamel bestaan proberen te leiden, kan alleen een idioot of leugenaar niet inzien dat Palestina dringend bevrijd moet worden.
Zelfs de medeplichtige politieke klasse van het Westen roept in feite “Bevrijd Palestina!” elke keer dat ze pleiten voor een tweestatenoplossing – hoewel ze in hun geval natuurlijk geen enkele intentie hebben om de Palestijnen te bevrijden van de decennialange illegale bezetting door Israël.
Geen mist van oorlog
Maar er is nog een andere reden waarom Macklemore, in tegenstelling tot zijn voorgangers, een voorsprong krijgt in de berichtgeving over zijn strijd tegen Kraft en Sheeran.
De waarheid over de genocide in Gaza is niet langer te verbergen, zelfs niet voor de zogenaamde gevestigde media. Jarenlange weglatingen, dubbelzinnigheden en leugens door de commerciële nieuwsindustrie hebben Israël geholpen om Gaza grotendeels te vernietigen, zo niet de bevolking volledig te verdrijven.
De afgelopen maanden is het stof neergedaald, zowel figuurlijk als letterlijk. Beweringen over de mist van de oorlog – altijd al onzin – kunnen door Israël noch door de media geloofwaardig worden gebruikt.
Er is geen strijd om de Israëlische gijzelaars te bevrijden – wat alle “nevenschade” van tienduizenden dode en verminkte Palestijnse kinderen zou rechtvaardigen – omdat er geen gijzelaars in Gaza zijn.
Er is geen sprake van een zinvolle strijd tegen Hamas, omdat Israël er opnieuw in is geslaagd de bevolking van Gaza op te sluiten in een concentratiekamp – ditmaal slechts een derde van de grootte van hun oorspronkelijke, kleine concentratiekamp.
En natuurlijk is Israël nu zelfs het meest vergeefse excuus ontnomen om buitenlandse journalisten de toegang tot Gaza te ontzeggen. Het is overduidelijk dat de enige reden waarom ze worden geweerd, Israëls angst is om de gruwelijkheden daar rechtstreeks aan de westerse media te tonen.
Gaza verdwijnt langzaam uit het dagelijkse nieuws en komt steeds vaker in de geschiedenisboeken terecht. Daar zal het niet herinnerd worden als een oorlog, maar als een genocide.
Als reactie daarop herzien westerse instellingen – politici en media – langzaam hun standpunten om te voorkomen dat ze te duidelijk aan de verkeerde kant van de geschiedenis staan.
Dat bleek wel uit de recente, zeer late beslissing van de Britse regering om de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof uit 2024 te steunen, waarin werd gesteld dat de Israëlische bezetting van Palestina onwettig is.
Het Verenigd Koninkrijk belooft nu het absolute minimum te doen om aan dat vonnis te voldoen door sancties op te leggen aan de illegale Israëlische nederzettingen vanwege hun rol in de etnische zuivering van Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever – maar let wel, niet aan Israël zelf voor het stichten van die nederzettingen.
Ook de nieuwsmedia nemen wat meer kritische afstand tot Israël.
Zoals de berichtgeving over de ruzie tussen Macklemore en Sheeran al laat zien, biedt die scheur een kans, en die moet benut worden.
Lafheid te schande gemaakt
De publieke vernedering van Sheeran laat voor het eerst zien dat er mogelijk een prijs te betalen is voor het tonen van lafheid ten aanzien van genocide.
If I was Ed Sheeran I’d go into hiding at this point
This video’s already got almost 600k likes in 7 hours on TikTok 😂 pic.twitter.com/vWvxLgG0sH
— Tara (@taraisredacted) September 17, 2026
Dat is belangrijk. Drie jaar lang heeft de miljardairsklasse die over ons heerst, het botte instrument van hun financiële macht – geweld – gebruikt om niet alleen het politieke, maar ook het culturele debat over Gaza te domineren.
De miljardairs – de Robert Krafts – bezitten de platforms waarop ons culturele leven tot uiting komt: de traditionele media, sociale media, Hollywood, platenmaatschappijen, uitgeverijen, podia, enzovoort.
Ze gebruiken die macht zeer effectief om elke vorm van echte kritiek te voorkomen op de neoliberale kapitalistische orde die hen verrijkt, op de oorlogsindustrieën die ze bezitten en die Gaza met de grond gelijk hebben gemaakt, op het imperium dat ze hebben opgebouwd en dat eindeloos de grondstoffen van anderen plundert en de leefomstandigheden op aarde in hoog tempo ondermijnt.
Hun verstikkende greep op onze culturele ruimtes, waarmee ze een stilzwijgen over de genocide afdwingen, is bedoeld om fans te laten aannemen dat artiesten en beroemdheden weinig sympathie hebben voor het lijden van de Palestijnen en het idee verwerpen dat Israël een genocide pleegt.
In een westerse cultuur waar, terecht of onterecht, grote delen van het publiek hun favoriete artiesten en beroemdheden als rolmodellen zien en vaak naar hen opkijken voor leiding, wordt deze afgedwongen stilte door de heersende klasse uitgebuit als alibi voor haar passiviteit.
De prijs die we betalen om te wijzen op wat we allemaal in Gaza zien, is simpelweg te hoog: geen kans op die eerste grote doorbraak; telefoontjes die niet worden beantwoord; verloren werk; geannuleerde contracten; aantijgingen van antisemitisme.
Kortom, pariaschap.
Macklemore heeft die berekening wellicht eindelijk ontkracht. In zijn confrontatie met Sheeran komt hij er als beste uit – en Sheeran als een slijmerige pad.
Het feit dat miljardairs kunstenaars straffen omdat ze een eervol standpunt innemen tegen genocide – zoals is gebeurd met acteurs als Susan Sarandon en Melissa Barrera, en muzikanten als Zarah Larsson en CMAT – heeft een doel. Het is bedoeld om een krachtige boodschap aan anderen over te brengen dat ze zich gedeisd moeten houden.
De schande die Sheeran ten deel is gevallen, heeft nu een tegengeluid laten horen aan zijn collega-creatievelingen. Het is immers zeer ongepast om door miljardairs te worden uitgebuit ter ondersteuning van genocide.
De greep van de miljardairs verzwakt. We moeten hun vingers van onze keel blijven loswrikken totdat alleen degenen die in diskrediet zijn geraakt en moreel failliet zijn, weigeren zich luidkeels uit te spreken tegen genocide.
