indignatieai-redactie 
Het echte probleem voor Trump is zowel zijn eigen onwetendheid als het misverstand over Iran, evenals dat van zijn team.
Kan iemand ook maar enigszins wijs worden uit Trumps onlogische, grillige en absurde uitspraken over Iran? Dit is een president die in 2018 de JCPOA-overeenkomst verscheurde, die Irans mogelijkheden om verrijkt uranium te produceren beperkte tot amper 4%, waardoor Teheran nu tot 60% is gestegen.
Dit is een president die Teheran de controle over de Straat van Hormuz heeft laten behouden, terwijl de GCC-landen zich distantiëren van de VS en haar fantastische ideeën over hegemonie in de regio. Trump is zo in de war over wat hij met Iran wil bereiken dat hij zich er waarschijnlijk niet van bewust is hoeveel hij zichzelf tegenspreekt binnen enkele minuten na het plaatsen van tegenstrijdige berichten op sociale media. Domheid lijkt de kern te zijn van wat hem drijft. Het is alsof je een ziek dier in zijn eigen staart ziet rondrennen.
“Open de Straat van Hormuz vóór 20.00 uur, anders vernietig ik jullie beschaving”, luidde een bericht, gevolgd door een reactie van Iran die de eis verwierp. Trumps reactie was een absurd schouwspel. “Ik begin een staakt-het-vuren voor onbepaalde tijd. Wat de VS ook zegt, zal gebeuren”, liet hij doorschemeren, waarmee hij suggereerde dat hij geen controle had over deze beslissingen of de onderhandelingen. Israël speelt natuurlijk een grotere rol dan de meeste Amerikanen beseffen, en Netanyahu doet er alles aan, met alle middelen en invloed die hij heeft, om elke mogelijkheid tot een akkoord te blokkeren.
Wekenlang plaatsten de Iraniërs het nucleaire aspect ondergeschikt aan het openen van de straat en het afdwingen van een staakt-het-vuren, wat tot verwarring en woede bij Trump leidde. Maar nu lijken ze te hebben ingestemd dat de nucleaire kwestie tijdens een eerste staakt-het-vuren van 60 dagen kan worden besproken, wat Trump nieuwe hoop gaf op een akkoord dat hij in ieder geval als een overwinning aan het Amerikaanse volk kan presenteren. Maar het maakte Netanyahu ook woedend, die een onaangenaam einde aan zijn carrière tegemoet zou zien als beide partijen de vrede zouden respecteren in ruil voor garanties over de ontwikkeling van kernenergie.
De gecodeerde boodschappen zijn belangrijk. Trump gaf er onlangs een aan journalisten in het Witte Huis toen hij zei dat hij zich “niet druk maakte om de tussentijdse verkiezingen” en dat hij geen haast had. Natuurlijk was dit onzin, aangezien hij juist in paniek is om een akkoord te bereiken. De boodschap was niet voor de Iraniërs, maar voor Netanyahu en zijn Joodse lobby. Trump zou best de waarheid kunnen spreken als hij zegt dat het hem niet kan schelen dat de Republikeinen een zware klap krijgen en waarschijnlijk een van de twee Democratische ‘huizen’ in het Amerikaanse kiesstelsel verliezen. Hij zou ook een blufspelletje met de Republikeinen kunnen spelen en is wellicht al voorbereid op een impeachmentprocedure.
Een andere gecodeerde boodschap is Israëls bombardement op Libanon en de plannen om de zuidelijke buitenwijk van Beiroet, die wordt gezien als een centrum van Hezbollah-steun, volledig met de grond gelijk te maken. Met deze Libanon-strategie kan Israël Amerika laten zien dat het zijn leger kan inzetten tegen de wil van de Amerikaanse regering en zijn eigen ideeën over de uitbreiding van ‘Groot-Israël’ kan verwezenlijken. Het idee om Libanon volledig in te nemen en er een Joods-christelijke vazalstaat van Israël van te maken, is al sinds de jaren 70 een droom van de Israëlische elite.
In 1982, toen Israël Libanon binnenviel in een mislukte poging om PLO-strijders te verdrijven, installeerde het een christelijke marionet-dictator als president (die prompt door Assad werd vermoord), waarna de bloedbaden in Sabra en Shatila plaatsvonden, waarbij niet alleen Palestijnen, maar ook vele onschuldige Libanezen die in die wijken woonden, om het leven kwamen. Hun bloeddorstige terreurdaad schokte de wereld, en zelfs tot op de dag van vandaag bestempelen die massamoorden Israël en zijn elite als ziek, pervers en volkomen verdorven, gezien de psychotische logica achter de slachting.
Kijkt Netanyahu naar Libanon en denkt hij dat het tijd is om het land volledig in te nemen?
Onlangs veroverde het Israëlische leger de strategische locatie van kasteel Beaufort in Zuid-Libanon, wat Netanyahu omschreef als een ‘beslissende wending’ in het offensief tegen Hezbollah. Dit gebeurt terwijl grondtroepen steeds dieper Libanees grondgebied binnendringen, voorbij hun oorspronkelijke demarcatielijn bij de Litani-rivier. Dit baart veel Libanezen zorgen, omdat ze vrezen dat ze worden gebruikt in een geopolitiek touwtrekken dat Israël zou moeten compenseren voor Trumps falen om het regime omver te werpen.
Het is echter niet zo absurd of vergezocht als velen misschien denken. De soennieten in Libanon zouden nooit tegen de IDF vechten. De christenen zouden wellicht instemmen met een Israëlische overname als dat de absolute vernietiging van Hezbollah zou betekenen (en hun vroegere macht zou herstellen). En de Druzen zouden zich gemakkelijk dichter bij Israël kunnen aansluiten, net zoals ze dat in Israël zelf en zelfs in Syrië deden toen het hen uitkwam. Wie weet welke gesprekken er nu gaande zijn tussen Netanyahu en de Libanese leiders?
Het echte probleem voor Trump is echter zijn eigen onwetendheid en het misverstand over Iran, evenals dat van zijn team. Het absurde idee dat onlangs door Witkoff en Kushner werd geopperd – dat een vastgoedproject als lokkertje zou kunnen dienen – viel volledig in het water en had überhaupt nooit geopperd mogen worden, gezien de sjiitische ideologie van Iraniërs en hun afwijzing van de glinsterende skyline van Dubai, die in hun denken en levenswijze bijna als godslastering wordt beschouwd. Idioten.
Het vastgoedbod geeft echter wel een idee van hoe verloren Trump is en hoe weinig hij van de zogenaamde onderhandelingen afweet. Het is dan ook niet verwonderlijk dat defensie-experts in Washington het hebben over een langdurige oorlog die de VS al meer dan twee jaar zou kunnen voeren – precies de resterende ambtstermijn van Trump. Maar hoe zou dat mogelijk zijn als algemeen wordt aangenomen dat Amerika drie jaar nodig heeft om zijn arsenaal aan te vullen, een tijd die Trump op 28 februari heeft verspild?
De Iraniërs staan versteld dat drie verschillende vertegenwoordigers uit drie verschillende landen hen onder druk zetten om een deal te tekenen, maar dat zal nooit gebeuren totdat ze met eigen ogen zien dat de blokkade wordt opgeheven en er een volkomen redelijk bedrag van slechts 12 miljard dollar op hun bankrekeningen wordt gestort (van de 100 miljard dollar die de VS van hen vasthoudt). Trump begrijpt hen niet en, erger nog, hij begrijpt niet dat hij als staatsman volstrekt ongeschikt is om te onderhandelen. Het draait nu allemaal om daden. Is hij een man van actie?
