Het zal decennia duren om de schade te herstellen die Donald Trump nu aanricht.

Hoewel Donald Trump beweert “Amerika eerst” te stellen, is de schade die hij toebrengt aan de internationale reputatie van de VS onmeetbaar en onherstelbaar.

Ervan uitgaande dat Trump zijn volledige ambtstermijn uitzit, zijn we nu twee vijfde van Donald Trumps tweede termijn in het Witte Huis voorbij. Om precies te zijn, 40,24640657 procent, maar wie telt er nou mee?

Nou, om te beginnen de rest van de wereld.

Ironisch genoeg worden de meeste traditionele tegenstanders van Amerika het minst getroffen door de chaos die Trump dagelijks aanricht, en sommige, zoals Rusland en Noord-Korea, zijn er wellicht zelfs beter aan toe dankzij deze situatie.

Enerzijds komt dat doordat de Amerikaanse president corrupt is en een beginnende autoritair leider, wat betekent dat andere kleptocraten en despoten weten hoe ze hem moeten paaien en/of hoe ze de boel kunnen smeren om dingen voor elkaar te krijgen wanneer ze met zijn regering te maken hebben. 

Belangrijker nog is echter dat hun banden met de VS al beperkt waren, waardoor de impact van Trumps tarieven of andere ondoordachte beslissingen uiterst klein is.

Dat betekent natuurlijk niet dat zij, of welke andere wereldleider dan ook, zich op hun gemak kunnen voelen, want ze zouden zomaar het slachtoffer kunnen worden van de onvoorspelbaarheid en onverzadigbaarheid van de president. 

Vraag het maar aan de emir van Qatar, die erachter kwam dat zelfs als je Trump de ene dag omkoopt met een vliegtuig en wat zakelijke kansen voor zijn familie, hij de volgende dag alsnog je economie in de fik steekt met een onverstandige oorlog tegen een van je buurlanden.

Om dezelfde reden dat Amerika’s tegenstanders grotendeels immuun zijn voor (of profiteren van) de chaos die de president zaait, worden de bondgenoten van Amerika het meest getroffen. 

Of, om precies te zijn, haar voormalige bondgenoten – want de VS raakt snel haar vrienden kwijt en wordt in plaats daarvan gezien als een rivaal of erger.

Volgens een recente peiling gelooft bijna een kwart van de Britten dat de VS de grootste bedreiging voor de wereldvrede op de lange termijn vormen, waarmee het land op de tweede plaats komt na Rusland. 

In het buurland, de Europese Unie, is het imago van Amerika al even somber. 

Toen Trump aantrad, was er geen enkel EU-land waar de VS meer als een tegenstander dan als een bondgenoot werd beschouwd. Nu is dat de heersende mening in enkele van de grootste landen van het blok – bijvoorbeeld Duitsland, Frankrijk, Spanje en Italië – waar minder dan 10 procent van de bevolking Amerika als een bondgenoot ziet.

Nogmaals, omwille van de nauwkeurigheid, moeten we zeggen “Trumps Amerika”, want dezelfde peiling laat ook zien dat, hoewel Europeanen er overweldigend van overtuigd zijn dat de huidige bewoner van het Witte Huis de relatie tussen het continent en de VS schaadt, zij over het algemeen denken dat deze schade kan worden hersteld zodra hij aftreedt.

Wat hebben ze het mis! 

Om te begrijpen hoe fout we zijn, hoeven we alleen maar naar het noorden te kijken, over het Ontariomeer in Amerika.

Omdat premier Mark Carney beseft dat het niet in het belang van Canada is om elke vier jaar de adem in te houden om te zien of de kiezers in Michigan, Wisconsin en Pennsylvania de teugels van de VS opnieuw in handen zullen geven van een mentaal gestoorde oplichter, is hij begonnen aan een missie om het lot van zijn land los te koppelen van dat van zijn buurland.

Zijn inspanningen om ervoor te zorgen dat de Canadese economie nooit meer afhankelijk is van de grillen van een gek, hebben al vruchten afgeworpen en zijn zeer populair gebleken. 

Carney werkt hard aan het smeden van nieuwe handelsallianties over de hele wereld om de afhankelijkheid van zijn land van de VS als belangrijkste afnemer te verminderen, en Canadezen belonen zijn inspanningen om zich tegen Trump te verzetten met populariteitscijfers waar de Amerikaanse president en andere leiders die voor hem buigen alleen maar van kunnen dromen.

Aangezien het voor de hand ligt dat die andere presidenten, premiers en kanseliers ook graag populair zijn, zullen sommigen van hen in de toekomst wellicht ook een hardere lijn proberen te volgen – vooral gezien de grote afkeer van Trump in hun landen . 

Het gevolg hiervan is dat, wanneer de rust is teruggekeerd op 20 januari 2029, de kans groot is dat het handelslandschap in de wereld er heel anders uit zal zien, ten nadele van de VS, omdat hun voormalige bondgenoten op zoek zullen gaan naar stabielere partners. 

En ongeacht wie er als volgende wordt beëdigd, zo zal het blijven, wat de mening ook is van die Europeanen die geloven dat alles weer normaal zal worden. 

Het is makkelijk te begrijpen waarom: Stel je voor dat restaurant US een enorm populair restaurant is met een lange geschiedenis als vaste waarde in de buurt. Op een dag wordt dit bloeiende restaurant overgenomen door een nieuwe eigenaar die zijn klanten beledigt en zijn kok opdraagt ​​in hun eten te spugen.

Hoe lang denk je dat het duurt voordat die klanten hun zaken elders gaan doen? En als ze dat eenmaal gedaan hebben, zullen velen van hen niet meer terugkomen als het bedrijf weer van eigenaar wisselt. 

Het is vergelijkbaar met de handelsrelaties die Trump nu aan het verwoesten is. Op dit moment is het onmogelijk te zeggen hoeveel schade hij aanricht bij bedrijven die in het buitenland zaken willen doen, maar het zal aanzienlijk zijn. 

De schade die de president aanricht op het internationale toneel beperkt zich natuurlijk niet tot de handel. Trump en zijn regering verzwakken ook de NAVO, de Verenigde Naties en andere instellingen. 

En laten we de meer directe impact van de bezuinigingen op buitenlandse hulp op kwetsbare bevolkingsgroepen niet vergeten. Volgens sommige schattingen zullen deze bezuinigingen de komende vijf jaar alleen al miljoenen levens kosten in de vorm van vermijdbare sterfgevallen – waaronder veel kinderen.

Hoe denk je dat de mensen in die landen over de VS zullen denken als dat gebeurt?

Nu we het toch over kinderen hebben: een van de redenen waarom Amerika een leider is in wetenschap en technologie, is dat het altijd de beste en slimste mensen van over de hele wereld heeft weten aan te trekken met topuniversiteiten en de kansen die afgestudeerden daar ondervonden. 

Onder Trump en het strenge immigratiebeleid van zijn regering daalt het aantal buitenlandse studenten echter drastisch .

Nogmaals, dit zijn geen zaken die op miraculeuze wijze zullen terugkeren naar de situatie van vóór Trumps aantreden.

En dat is slechts de chaos die hij op het internationale toneel heeft veroorzaakt. 

Volgende week zullen we de blijvende en verwoestende gevolgen van zijn presidentschap voor de binnenlandse economie onderzoeken, en waarom het jaren zal duren om de aangerichte schade ongedaan te maken.