Natalie Harp is geen grap — ze is een gevaarlijke medeplichtige van Trump.
indignatieai-redactie
5 min read
De voortdurende vleierij van Trumps assistent Natalie Harp verergert het narcisme van de president.
Geef Natalie Harp de schuld. Vrijdag verbood Donald Trump, ogenschijnlijk uit het niets, CNN, POLITICO en MS NOW de toegang tot het Witte Huis, nadat hij voor de zoveelste keer had geklaagd over “nepnieuws”, zijn al tien jaar gebruikte slogan om accurate, maar onflatteuze berichtgeving in de pers te demoniseren. (Het blijft onduidelijk of de president, wiens grootvader van vaderskant uit Duitsland kwam, weet dat de term een Engelse vertaling is van de beruchte nazi-term “lügenpresse”.)
Trump klaagt al zijn hele politieke carrière over het gebrek aan respect dat de media voor hem hebben, maar er lijkt geen aanleiding te zijn voor deze specifieke woedeaanval. Integendeel, POLITICO meldde dat “senior medewerkers verrast waren door de richtlijn, die werd uitgevaardigd terwijl stafchef Susie Wiles niet thuis was.”
“Je wordt er gewoon zat van,” was het enige dat Trump als verklaring voor zijn mediaverbod wilde geven.
Al snel bleek echter dat het waarschijnlijk een reactie was op provocaties van Trumps assistente, Natalie Harp. “Assistente” is misschien een te mild woord voor Harps taak, die naar verluidt bestaat uit het volgen van de president en hem proberen te sussen met een eindeloze stroom vleierij van haarzelf en met printjes van zijn volgers die online aardige dingen over hem zeggen.
Hoewel ze onlangs schreef: “Ik wil je alleen maar vreugde brengen” aan de man die ze haar ” beschermer en bewaker ” noemt, lijkt Harp er geen probleem mee te hebben om Trump materiaal te laten zien dat gegarandeerd zijn notoir fragiele ego zal kwetsen.
De Wall Street Journal meldde dat Harp hem vrijdag “fragmenten liet zien van presentatoren van de kabelzender MS NOW die zijn regering bekritiseerden”, wat de geagiteerde president “tot een kookpunt” bracht. CNN meldde vervolgens dat ze hem ook fragmenten van CNN en POLITICO had laten zien, wat leidde tot een woedeaanval bij Trump en een impulsieve ban van de drie zenders.
Harp werd eerder deze zomer beroemd toen senator Jon Ossoff, een Democraat uit Georgia, in een campagnetoespraak zei dat Trump liever met Natalie zou reizen in de nieuwe Air Force One dan zijn werk als president te doen. Het Witte Huis reageerde met een overdreven reactie, een zet die alleen maar meer aandacht vestigde op zijn relatie met een vrouw die New York Times-journalist Maggie Haberman omschreef als Trumps “menselijke fopspeen”.
Aanvankelijk was de relatie vooral onderwerp van spot, omdat iemand van zijn statuur blijkbaar een fulltime ego-masseur nodig heeft die vaak enorme tassen meesjouwt , wat tot speculaties over de inhoud heeft geleid. (Sommigen hebben de tassen, zonder concreet bewijs, in verband gebracht met de vreemde vorm van Trumps prominente achterwerk.)
Deze nieuwe wending in het verhaal rond Harp suggereert echter dat ze niet zomaar een menselijk pleistertje is voor Trumps onzekerheden – ze is ronduit gevaarlijk. Het is onduidelijk waarom ze de president blijkbaar fragmenten liet zien die hem gegarandeerd boos zouden maken, maar het resultaat is dat hij de ernstigste aanval in zijn voortdurende oorlog tegen de vrije pers en het Eerste Amendement heeft ingezet.
De episode laat zien dat Harp er niet alleen is om Trump te vleien en te sussen; ze is er ook op gebrand hem op te jutten, zodat zijn abominabele besluitvormingsvermogen nog verder achteruitgaat.
Deze zet komt Harp goed uit; het zal Trump vrijwel zeker nog afhankelijker van haar maken. Voor de lofbetuigende president creëert ze een contrast tussen de “gemene” media die dingen zeggen die zijn ego kwetsen en wat zij te bieden heeft als een slanke blondine die zijn grootsheid verheerlijkt. Bovendien, nu hij zich gekwetst voelt door de berichtgeving in de pers, zal hij nog gretiger zijn om haar diensten als professionele ego-streler te aanvaarden.
Zoals zijn persverbod aantoont, worden Trumps gevoel van superioriteit en zijn behoefte aan bewondering steeds groter, waardoor hij steeds vaker uithaalt naar degenen die naar zijn mening onvoldoende respect tonen.
De situatie is potentieel gevaarlijk voor het land. Zoals zijn persverbod aantoont, neemt Trumps gevoel van superioriteit en zijn behoefte aan bewondering toe, waardoor hij steeds vaker uithaalt naar degenen die volgens hem onvoldoende respect tonen. Hij lijkt zich ook minder gebonden te voelen door de wet bij het uitoefenen van zijn macht om degenen te straffen die zich niet voldoende schikken, een houding die verder gaat dan zijn verontwaardiging over de media. Trump houdt al maandenlang illegaal federale subsidies achter voor staten die niet op hem hebben gestemd.
De president is altijd al vatbaar geweest voor manipulatie door kwaadwillenden vanwege zijn neiging tot vleierij. Maar dit lijkt tijdens zijn tweede ambtstermijn te zijn toegenomen. Nergens is dit duidelijker dan in zijn oorlog met Iran. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu en oorlogszuchtige Republikeinen, onder leiding van de inmiddels overleden senator Lindsey Graham uit South Carolina, probeerden jarenlang de VS in een oorlog met de Islamitische Republiek te lokken.
Ze slaagden daar niet in en konden eerdere presidenten, waaronder Trump in zijn eerste ambtstermijn, er nooit van overtuigen de waarschuwingen van militaire experts tegen actie te negeren. Maar in februari lukte het Graham eindelijk om Trump over de streep te trekken, door een beroep te doen op zijn ijdelheid en hem schaamteloos te vergelijken met Franklin D. Roosevelt .
Deze keer pakte Trumps eis voor niets minder dan kruiperige berichtgeving averechts uit. De grote zenders die deel uitmaken van de perspool van het Witte Huis, waaronder Fox News, reageerden op het mediaverbod met een boycot. “Meneer Trump, voor wie televisie beter is dan welk verdovend middel dan ook, ziet zich voor het eerst, althans gedeeltelijk, verstoken van de grote zenders die al meer dan tien jaar vrijwel elke beweging en uitspraak van hem hebben verslagen”, schreef Peter Baker van de New York Times.
Omdat hij zijn gebruikelijke dosis aandacht miste, bezocht de president maandag de burgemeester van New York, Zohran Mamdani, in Gracie Mansion. Hij juichte: “Ze boycotten me nooit” en “Kijk eens naar al die pers”, waarbij hij negeerde dat ze er waren op uitnodiging van de populaire Mamdani en niet van hemzelf.
In werkelijkheid heeft de boycot al geleid tot een grote vernedering voor Trump. De opmerkingen van de president waren onverstaanbaar tijdens de openingsceremonie van zijn veelgeprezen helikopterplatform op het South Lawn, omdat zijn streamingteam het geluid niet aan de praat kreeg door de afwezigheid van CNN.
Het Witte Huis probeert nu het gekwetste ego van de president te strelen met de lancering van “Trump TV“, wat niets meer lijkt te zijn dan een haastige herbenaming van het bestaande interne videoteam dat evenementen live uitzendt op sociale media.
Dit zal Trumps onvrede over het verlies van de media-aandacht die hij zelf heeft verboden, waarschijnlijk niet wegnemen, vooral omdat de livestreams van het Witte Huis zijn team al hoofdpijn hebben bezorgd in de persoon van Aaron Rupar, de onafhankelijke journalist die elke gelegenheid aangrijpt om onflatteuze foto’s van de achterkant van de president te maken.
Trump hunkert overduidelijk naar de bevestiging die alleen kan komen van aandacht van grote media. Hoewel hij in Harp een professionele handlanger heeft, gaat er niets boven de narcistische kick van nationale nieuwsuitzendingen op kabeltelevisie. Zelfs zij kan hem er waarschijnlijk niet van weerhouden om het verbod binnenkort in te trekken en zijn toegang tot die heerlijke camera’s terug te krijgen.
