indignatieai-redactie 
Ondanks al zijn bravoure zijn er momenten, meestal midden in de nacht, waarop Trump beseft dat hij in wezen een zwakke lafaard is. Ik heb altijd gedacht dat die gedachte opkomt in wat er nog over is van zijn rottende hersenen en hem ertoe aanzet om zo uit te vallen.
Trumps angst dat anderen zullen beseffen hoe zwak en dom hij is en, erger nog, zijn bluf zullen doorzien. Als je erover nadenkt, hebben steeds meer mensen, landen en organisaties dat gedaan en Trump een flink pak slaag gegeven. Het is logisch dat het gerucht de ronde doet dat hij doodsbang is voor een dreigende val, waarbij het semi-geheime geheim algemeen bekend wordt.
Feit is dat Trump aan het begin van zijn tweede termijn iedereen probeerde te intimideren, van burgers en journalisten (en hun media) tot bedrijven, onderwijsinstellingen, advocatenkantoren en zelfs landen. Sommigen (niet genoeg) hielden vanaf het begin stand en gaven hem een flinke klap. Anderen, te veel, gaven zich gewonnen. Volgens Alternet hapert Trumps ‘wraaktocht’ echter en is hij zich daar zelf tot zijn verbazing van bewust.
De laatste wanhopige pogingen van president Donald Trump om “wraak” te nemen, worden steeds hopelozer en contraproductiever, om twee redenen: zijn vijanden hebben geleerd zich te verdedigen, en hij weet dat zijn eigen ondergang nabij is. Dit zegt Miles Taylor , die tijdens Trumps eerste ambtstermijn plaatsvervangend stafchef was bij het ministerie van Binnenlandse Veiligheid en bekend staat om het lekken van geheimen uit het Witte Huis. Hij legde vrijdag uit waarom de president “echt doodsbang” is nu zijn macht afneemt en de gevolgen steeds dichterbij komen.
Het was dat gedeelte over vijanden die terugslaan dat mijn aandacht trok. Trump blijft verliezen, of niet winnen, wat in sommige gevallen (de oorlog met Iran bijvoorbeeld) op hetzelfde neerkomt. Het Hooggerechtshof heeft soms toegegeven (althans de zes door de Federalist Society opgeleide rechters), maar de rest van de rechterlijke macht is steeds meer klaar met Trump en zijn door de belastingbetaler gefinancierde advocatenkantoor, dat nog steeds bekendstaat als het Ministerie van Justitie.
Ook anderen hebben zich tegen Trump verzet, waaronder in de nieuwssector, zelfs nu Trump een paar vrienden zover heeft gekregen om gevestigde media (de Washington Post en CBS) op te kopen en er een soort Fox-light van te maken. Bedrijven en zelfs sommige Republikeinse politici beginnen nee te zeggen, zoals blijkt uit het recente verzet tegen datacenters (zelfs de gouverneur van Texas, Abbott, roept nu op tot een pauze!).
Dan zijn er hele landen, Iran en nu ook Canada, die Trump vertellen dat hij de pot op kan. Ja, Trump is aan het spartelen en ik begin echt te geloven dat hij doodsbang is dat iedereen (vooral andere landen) zal leren dat de oude appeasementstrategie voor hen net zo min werkte als de pogingen tot appeasement met Hitler. Toen een kritische massa mensen/landen besloot dat het tijd was om in opstand te komen tegen nazi-Duitsland, was Hitlers roemloze einde onvermijdelijk. Trump weet weinig van geschiedenis, maar dat herinnert hij zich waarschijnlijk nog wel.
Mensen halen vaak aan wat er zo vaak gebeurt met pestkoppen op het schoolplein wanneer iemand ze eindelijk een klap in hun gezicht geeft. Dat is meestal het einde van hun pestgedrag. Trump, die zichzelf, zoals we weten, vaak als een maffiabaas ziet, denkt waarschijnlijk na over hoe het er in die wereld aan toe gaat. Wanneer een ‘Don’ respect verliest, hoeft hij zich niet alleen zorgen te maken over andere maffiafamilies, maar ook over mensen binnen zijn eigen organisatie.
Een deel van Trump heeft dit altijd al geweten, en daarom werd hij decennia geleden bekend om het tegen elkaar opzetten van ondergeschikten. Als ze onderling ruzie maakten, zouden ze het niet op HEM gemunt hebben. Het gerucht gaat echter dat de beste manier om met Trump om te gaan, is om hem nee te zeggen. En daar niet beleefd over te zijn. En, erger nog, doe het OPENBAAR, zoals Iran en nu Canada doen, met verrassende (voor Trump en zijn fans) gevolgen.
“Deze week werd duidelijker dan ooit dat Trumps slachtoffers niet langer aan de onderhandelingstafel verschijnen. Ze gooien de tafel omver,” schrijft Taylor, en stelt: “Niets op aarde jaagt Donald Trump zo de stuipen op het lijf als een tegenstander die terugslaat… Er gebeurt iets opmerkelijks op het moment dat een doelwit voet bij stuk houdt. Trump begint te wankelen. Hij corrigeert te veel. Hij rijdt met de clownauto tegen de middenberm. En uiteindelijk verslaat hij zichzelf.”
Het gelinkte artikel is de moeite waard om te lezen, omdat het voorbeelden aanhaalt van individuen tot landen die zich hebben verzet en Trump flink hebben aangepakt. Zelfs zijn MAGA-aanhangers zien dat hun ‘held’ flink op zijn kop krijgt van Iran. En nu vecht zelfs Canada niet alleen terug, maar maakt hem ook nog eens belachelijk.
Het valt nog te bezien hoeveel invloed dit zal hebben op hun bereidheid om te stemmen zoals hij hen opdraagt tijdens de tussentijdse verkiezingen, maar hij moet zich wel zorgen maken. Hoe meer fanatieke podcasters en MAGA-aanhangers (voornamelijk witte mannen) hem op steeds meer punten bekritiseren, hoe meer Trump zich zorgen maakt.
Tuurlijk, hij heeft Natalie Harp die hem nep-artikelen aanreikt waarin ze hem de hemel in prijst en hem (letterlijk) zoete woordjes influistert, maar zelfs zij wordt het mikpunt van grappen. Eerder deze week schreef ik al over hoe het Democratische Congreslid Debbie Dingle reageerde op Trumps onhandige poging om Lake Ontario een andere naam te geven door te zeggen dat hij het “Lake Natalie” moest noemen, zodat hij er tenminste genoeg om zou geven om de Grote Meren te beschermen!
Tel daarbij op dat veel medewerkers van het Witte Huis nu hun pijlen op Harp hebben gericht, en dat er nog zoveel zijn die vertrekken nu ze denken dat ze zich nog kunnen distantiëren van de dreigende ondergang van Trump, en ja, het is waarschijnlijk dat hij doodsbang is.
Voorheen voelde Trump zich gesterkt doordat zijn doelwitten in de beginfase van zijn ambtstermijn zich een voor een aan hem overgaven. “Dat is nu voorbij. De doelwitten hebben zich aangemeld voor ‘wraakstudies’,” schrijft Taylor. “En nu ze hem doorhebben, is Trump oprecht doodsbang.” Taylor beweert dat er duidelijk bewijs voor is en verwijst naar een verhaal dat deze week naar buiten kwam.
Nog één ding waar het gelinkte artikel over gaat. Net als anderen was mijn eerste reactie op de geheime ontmoeting tussen Jared Kushner en fractieleider Hakeem Jeffries een mix van verontwaardiging en ‘Waar denkt Jeffries in hemelsnaam aan?’ Na het lezen van het artikel denk ik dat ik Jeffries meer krediet had moeten geven.
Dat Kushner contact zocht, is wederom een teken van Trumps wanhoop, én een stilzwijgende erkenning dat het Huis van Afgevaardigden na de tussentijdse verkiezingen door de Democraten gecontroleerd zal worden. Met andere woorden, Kushner werd gestuurd om het goed te maken met Jeffries en zo de onderzoeken die eraan komen te temperen of op zijn minst uit te stellen.
Ik zeg dat we Jeffries misschien beter niet kunnen bekritiseren, omdat hij dit doorhad. Hij zag het als een poging om Trump te peilen. Hoe wanhopig is hij eigenlijk? Jared denkt misschien dat hij ‘alles is’ in de wereld van de politiek in Washington D.C., maar vergeleken met Jeffries is hij een amateur.
Ik vermoed dat Kushner, zoals elke amateurdetective, niet weet dat de vragen die je stelt vaak veel meer over jou zeggen dan welk antwoord je ook krijgt . Zou het kunnen dat Kushner, met zoveel te doen/onderzoeken, Jeffries de middelen heeft gegeven om te bepalen hoe hij de restanten van Trumps presidentschap binnen enkele maanden kan lamleggen? We zullen het zien.
Voorlopig denk ik dat de stelling van het gelinkte artikel volkomen klopt. Trump is doodsbang dat met elke week die voorbijgaat (misschien wel voor een lange dag) een ander land of een grote entiteit hem figuurlijk een klap in zijn gezicht of een schop in zijn kruis zal geven.
