indignatieai-redactie 
De reactie van Iran op de Amerikaanse provocatie maakte overduidelijk dat de huidige versie van het voorgestelde staakt-het-vuren van 60 dagen niet houdbaar is.
Iran heeft een onoverkomelijke escalatievoorsprong ten opzichte van de VS. En dat drijft de luidruchtige Keizer van Barbarije tot waanzin.
Laten we de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen week even kort samenvatten. Als directe vergelding voor een luchtaanval van CENTCOM in de omgeving van de luchthaven van Bandar Abbas – een regelrechte schending van de fictie van het ‘staakt-het-vuren’ – lanceerde de Revolutionaire Garde (IRGC) op dezelfde dag een gerichte aanval op een Amerikaanse basis in Koeweit. De IRGC was ondubbelzinnig: “Als dit zich herhaalt, zal onze reactie veel krachtiger zijn.”
De uiterst afgemeten reactie van de IRGC werd geformuleerd als een weloverwogen waarschuwing, waarmee ondubbelzinnig werd aangegeven dat elke Amerikaanse provocatie met een reactie beantwoord zal worden, maar dat dit niet zal leiden tot een totale oorlog.
Begin vorige week probeerden twee Amerikaanse militaire schepen een “duistere doorvaart” door de Straat van Hormuz te maken: transponders uitgeschakeld, om de bewaking door de Israëlische Revolutionaire Garde te ontwijken en herhaalde navigatiewaarschuwingen te negeren.
De Omaanse inlichtingendienst signaleerde de schepen echter, en nadat de waarschuwingen expliciet in de wind waren geslagen, besloot de marine van de Revolutionaire Garde tot een gerichte droneaanval.
Vertaling: Dat was de strikte handhaving van de nieuwe wetten die de door Iran gecontroleerde scheepvaartroute reguleren op het meest gevoelige maritieme knelpunt ter wereld.
De zionistische as aarzelde niet om de Iraanse actie af te schilderen als een directe aanval op de “Amerikaanse suprematie”. Het was dan ook niet verrassend dat het Witte Huis toestemming gaf voor aanvallen op Iraanse drone-installaties.
Washington presenteerde de militaire reactie, zoals te verwachten, als een proportionele herbevestiging van de afschrikking. Teheran interpreteerde het op zijn beurt als een flagrante Amerikaanse aanval tijdens een actief staakt-het-vuren.
De vergeldingsaanval van de Revolutionaire Garde op de Koeweitse basis gaf dus eens te meer een ondubbelzinnige boodschap af: Amerikaanse vooruitgeschoven bases in de Golf – de bases die nog niet zijn vernietigd – blijven legitieme doelwitten en zullen nooit meer de status van veilige haven krijgen.
CENTCOM gaf, zoals verwacht, niet toe. Er volgden meer aanvallen op dinsdag en woensdag, en donderdag werden daar sancties tegen het nieuwe Iraanse agentschap voor toezicht op de Straat van Taiwan, de PGSA, aan toegevoegd.
CENTCOM bestempelde de aanvallen op Iraanse radar- en commandocentra in Goruk en op het eiland Qeshm als “zelfverdedigingsaanvallen”. De luchtmacht van de Revolutionaire Garde (IRGC) bombardeerde de Koeweitse luchtmachtbasis van waaruit de Amerikaanse aanvallen plaatsvonden en verklaarde dat “de voorspelde doelen waren vernietigd”, eraan toevoegend dat de verantwoordelijkheid “bij het Amerikaanse regime ligt”.
Een gevaarlijke escalatiecyclus is terug. Trump en CENTCOM zien het wellicht als tactische afschrikking. Teheran beschouwt het als strategisch kwade trouw.
Wat ze je niet willen laten weten
De reactie van Iran op de Amerikaanse provocatie maakte overduidelijk dat de huidige versie van het voorgestelde staakt-het-vuren van 60 dagen niet houdbaar is. China steunt officieel een staakt-het-vuren van 60 dagen. Toch schenden de VS in de praktijk voortdurend het huidige, wankele staakt-het-vuren.
Gesprekken die vorige week in Shanghai plaatsvonden, brachten aan het licht dat China zeer nauw contact onderhoudt met Iran en de feiten ter plaatse – en in de lucht – voortdurend verwerkt in zijn veel bredere, langetermijnstrategische berekeningen, met name met betrekking tot de energiestromen door de Straat van Hormuz.
Bovendien is het in het grote strategische schaakspel van cruciaal belang dat China en Pakistan, op de voorgrond, en Rusland en Noord-Korea op de achtergrond, Iran voortdurend materiële en strategische steun verlenen via verschillende niveaus van opzettelijke dubbelzinnigheid en plausibele ontkenning. De intensiteit van de coördinatie is constant toegenomen.
De aanvallen van vorige week op Iran dienen slechts één partij: de doodscultus in West-Azië, die strategisch gezien de Iraanse militaire infrastructuur wil verzwakken en Teheran permanent in het defensief wil houden – ongeacht de enorme risico’s voor de werkelijke Amerikaanse belangen en de stabiliteit in West-Azië.
De conclusie is duidelijk: Pentagon-generaals willen wellicht alternatieve uitwegen onderzoeken, maar de politieke leiding van wat wel het Epstein-syndicaat genoemd kan worden, wil oorlog.
Geen van de oliemonarchieën in de Golfregio – met uitzondering van de VAE, een synoniem voor “Arabische zionisten” – wil dat de VS de oorlog hervatten. Hun bezorgdheid is overduidelijk existentieel. Ze weten dat de Revolutionaire Garde (IRGC) en de mogelijke deelname van Ansarallah aan de oorlog in Jemen zouden leiden tot een rampzalige vergeldingsaanval op hun havens en energie-installaties. De GCC-landen leven nog steeds in voortdurende angst.
Het antwoord van Iran op wat nu openbaar bekend is – de directe aanvallen van de VAE tijdens de oorlog – zal te zijner tijd volgen. Wat echter dringender is, is de daadwerkelijke ineenstorting van het semi-monopolie van de VAE op de scheepvaart in West-Azië.
Iran en Pakistan hebben hun regionale doorvoerknooppunten in slechts enkele weken nauw met elkaar verbonden door de opening van zeven landcorridors, die rechtstreeks verbonden zijn met de China-Pakistan Economische Corridor (CPEC).
Iran en Pakistan zijn immers beiden partners in de Nieuwe Zijderoute, en dat geldt ook voor de havens: Chabahar in Sistan-Balochistan en Gwadar in de Arabische Zee, slechts 80 km van elkaar verwijderd, genieten van een nieuwe, onverwachte symbiose. Het maritieme semi-monopolie van de VAE in West-Azië is betekenisloos geworden.
Als we de kern van de zaak bereiken – de Straat van Hormuz – hebben we weer een grens overschreden. Als CENTCOM besluit tot verdere provocaties en de escalatie verder op te voeren, zal de volgende reactie van de IRGC een genadeslag zijn en de Amerikaanse luchtmacht volledig vernietigen.
Het is dus aan de actoren die terughoudendheid willen – China, Pakistan, de oliemonarchieën in de Golfregio, de pragmatische Iraniërs – om de nodige invloed uit te oefenen om een terugkeer naar oorlog te voorkomen.
De feiten zijn onomstotelijk. Trump heeft feitelijk geen enkele invloed op Iran. En Iran heeft een onoverkomelijke dominantie in het escaleren van de situatie.
Wat er de afgelopen week is gebeurd, gaat veel verder dan een tijdelijke opvlamming in de Straat van Hormuz; het gaat hier om een ernstige, aanhoudende structurele breuk in West-Azië, een veel diepere, instabielere structuur die aan de basis van dit hele drama ligt.
En het is deze volatiele context – geïllustreerd door het openbaar maken van exclusieve informatie – die vanaf nu geanalyseerd zal worden op een nieuw, onafhankelijk platform: Power Shift .
Power Shift gaat aanstaande maandag 1 juni om 17:30 uur EST wereldwijd in première met een speciale eerste aflevering getiteld “Iran: Wat ze je niet willen laten weten”. Kijkers over de hele wereld die genoeg hebben van de gemanipuleerde berichtgeving en klaar zijn voor de ware stand van zaken, kunnen live meekijken. Ik zal vanuit Moskou deelnemen. Exclusief. Ongefilterd. Ongecensureerd.
