Marokko: De VS steunen de massale migratie van Marokkanen naar Spaans grondgebied.
indignatieai-redactie
6 min read
Het is een opmerkelijke samenloop van omstandigheden dat slechts enkele maanden nadat de Amerikaanse regering haar bondgenootschap met Marokko heeft versterkt, Spaanse steden die aan Marokko grenzen te maken krijgen met een gecoördineerde poging om Spaans grondgebied te overspoelen met Marokkaanse “migranten” van militaire leeftijd.
Marokko In openbare verklaringen hebben Republikeinse politici en hun aanhangers hun ontzetting geuit over de ogenschijnlijk plotselinge pogingen van tienduizenden Marokkanen om de Spaanse grens in Noord-Afrika te doorbreken en de inheemse bevolking van Spaanse exclaves te overweldigen.
Het is echter waarschijnlijk dat het grensincident van vorige week het directe of indirecte gevolg is van expliciet Amerikaans beleid, zoals blijkt uit recente verklaringen van de Republikeinse Partij, en van de pogingen van de Trump-administratie om verder Marokkaans territoriaal expansionisme aan te moedigen.
Laten we deze merkwaardige wending eens nader bekijken.
De steun van de Republikeinse Partij aan Marokko
Op 15 juli 2026 heeft het door de Republikeinen gecontroleerde Huis van Afgevaardigden HR 8595 aangenomen , de wet betreffende de begroting voor nationale veiligheid, het ministerie van Buitenlandse Zaken en aanverwante programma’s. De wetgeving ging vergezeld van een commissierapport, dat niet de wet zelf is, maar in wezen een uiteenzetting van het huidige beleid van de Republikeinen. Daarin staat :
Marokko.—Het Comité blijft steun verlenen aan Marokko ter ondersteuning van de nationale veiligheidsbelangen van de Verenigde Staten en wijst ten minste $20.000.000 toe in het kader van de Nationale Veiligheidsinvesteringsprogramma’s en ten minste $20.000.000 in het kader van het Buitenlandse Militaire Financieringsprogramma. Het Comité wijst op de historische alliantie tussen de Verenigde Staten en Marokko, zoals geformaliseerd in 1786 door het Marokkaans-Amerikaanse Verdrag van Vrede en Vriendschap. Het Comité merkt op dat de door Spanje bestuurde steden Ceuta en Melilla zich op Marokkaans grondgebied bevinden en al lange tijd onderwerp zijn van een Marokkaanse claim.
De formulering over het steunen van Marokko’s aanspraken op de Spaanse exclavesteden Ceuta en Melilla is nieuw en weerspiegelt recente pogingen van de regering om de banden met Marokko verder aan te halen. Het is echter belangrijk om te benadrukken dat de formulering in de verklaring over een “historische alliantie tussen de Verenigde Staten en Marokko” vergezocht is. De huidige staat die we “Marokko” noemen, bestaat pas sinds 1957, aangezien Marokko gedurende het grootste deel van de eerste helft van de twintigste eeuw feitelijk geen onafhankelijke staat was.
Ongeacht de historische juistheid ervan, is de reden voor het gebruik van deze bloemrijke taal het benadrukken en publiekelijk kenbaar maken van het feit dat het huidige Amerikaanse regime zijn bondgenootschap met Marokko wil uitbreiden. Dit is al enkele jaren gaande en wordt weerspiegeld in het feit dat de Marokkaanse staat onlangs een belangrijke snelweg naar Donald Trump heeft vernoemd.
Dit was onderdeel van een ruilhandel waarbij de VS verschillende territoriale claims van Marokko erkende in ruil voor de normalisering van de betrekkingen tussen Marokko en Israël. Concreet erkende de regering-Trump in december 2020 de Marokkaanse koloniale aanspraken op de gehele betwiste regio West-Sahara.
Marokko heeft decennialang onafhankelijkheidsbewegingen in West-Sahara op brute wijze onderdrukt om de Marokkaanse soevereiniteit in de regio te vestigen. Door zich aan te sluiten bij de as Washington-Tel Aviv heeft Rabat belangrijke steun van Washington verworven in zijn imperialistische streven naar meer controle over Noordwest-Afrika.
De formulering van de Republikeinse Partij in het commissierapport maakt duidelijk dat Washington de territoriale aanspraken van Marokko verder zal steunen, inclusief die op de Spaanse exclaves die al eeuwenlang als buitenposten van het christelijke Westen bestaan.
De timing van de toestroom van Marokkaanse “migranten” naar de Spaanse enclave Ceuta vorige week lijkt op zijn zachtst gezegd verdacht. Ten eerste is het duidelijk dat de massale migratie geen willekeurige en spontane actie van migranten was. Voorafgaand aan de “migratie” werden vrachtwagens gezien die Marokkanen naar de grens tussen Marokko en Ceuta vervoerden. Bovendien meldde de New York Times dat de Marokkaanse politie ter plaatse Marokkanen aanmoedigde om “naar Spanje te komen”.
Een lokale Marokkaan vertelde de Times : “Als er politieke problemen zijn, opent Marokko de deuren en zegt dat we moeten gaan.” Zoals Jim Gerghty van National Review opmerkt : “De Marokkaanse politie moedigt mensen niet zomaar willekeurig aan om zonder documenten Spanje binnen te komen.” Met andere woorden, de chaos aan de grens was vrijwel zeker een weloverwogen beleid van Trumps Marokkaanse bondgenoten.
We zien dus dat slechts enkele weken nadat de Republikeinse Partij haar steun had uitgesproken voor de territoriale aanspraken van Marokko op Spanje, tienduizenden migranten op aandringen van agenten van het regime Ceuta werden binnengelaten.
Ondertussen hebben Trump en een groot deel van de Republikeinse Partij hun schok en ontzetting geuit over de massale migratie naar Ceuta. Toch past de afbraak van de Spaanse grenzen in Noord-Afrika perfect in het huidige Republikeinse beleid. Of, zoals Thomas Massie het op Twitter verwoordde: “Trap niet in de nep-verontwaardiging van Fox News en de Republikeinen.
Twee weken geleden heeft het Huis van Afgevaardigden een wetsvoorstel aangenomen dat de overdracht van Spaans grondgebied aan Marokko goedkeurde. Iedere Republikein, behalve ik, stemde ervoor, maar nu doen ZIJ alsof ze geschokt zijn door de invasie.”
Trap niet in de nep-verontwaardiging van Fox News en de Republikeinen. Twee weken geleden heeft het Huis van Afgevaardigden een wetsvoorstel aangenomen dat de overdracht van Spaans grondgebied aan Marokko goedkeurde. Alle Republikeinen, behalve ik, stemden ervoor, maar nu doen ZIJ alsof ze geschokt zijn door de invasie. https://t.co/a7ROEAtoOD https://t.co/886sJycfeL pic.twitter.com/dK5vqMA2Vu
— Thomas Massie (@RepThomasMassie) 1 augustus 2026
Het valt evenmin te ontkennen dat, terwijl de VS toenadering zochten tot de Marokkaanse politiestaat, de regering Spanje herhaaldelijk bekritiseerde vanwege de weigering van Spanje om Washington te steunen bij de Israëlische oorlogsmisdaden tegen de inwoners van Gaza en de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran .
Het gebrek aan enthousiasme van Spanje is al maandenlang aanleiding voor conservatieve oproepen tot anti-Spaanse diplomatie. Zo publiceerde het conservatieve American Enterprise Institute in maart een betoog van senior fellow Michael Rubin, waarin hij Marokko opriep om migranten in te zetten voor een invasie van Ceuta.
Hij stelde dat ” Marokkanen zich moeten verzamelen, bulldozers naar de grens moeten sturen en vervolgens ongewapend Ceuta en Melilla moeten binnenvallen om de vlag te hijsen.” Men zou kunnen vermoeden dat Rubin sarcastisch is om een punt te maken, maar dat is onwaarschijnlijk. Enkele dagen eerder had Rubin Spanje nog een “koloniale macht” genoemd en de VS aangemoedigd om de Marokkaanse verovering van de Spaanse exclaves te faciliteren.
Het wordt steeds moeilijker te geloven dat Marokko’s laatste actie tegen Spanje het resultaat is van een reeks louter toevalligheden die allemaal leiden tot “migratiechantage”—om een term van Sarah Whitson van Responsible Statecraft te gebruiken —tegen Spanje, en die tegelijkertijd de doelen van Washington, Rabat en Tel Aviv dienen.
Bovendien volgt de alliantie van de VS het aloude beleid van Washington om repressieve regimes te omarmen, zolang die regimes maar vriendelijk gezind zijn jegens de staat Israël. (Het bekritiseren van de staatsgodsdienst islam is een strafbaar feit in Marokko, er is geen vrijheid van meningsuiting en het regime onderdrukt alle vormen van politiek protest.)
Dit plan omvat Amerikaanse steun aan de bloeddorstige dictatuur van Saoedi-Arabië, de socialistisch-militaristische staat Egypte en de “voormalige” Al Qaida-terroristen die momenteel Syrië controleren. Marokko zet deze traditie voort en geniet financiële steun van de VS – uiteraard betaald door de Amerikaanse belastingbetaler.
Er is absoluut geen reden voor het Amerikaanse regime om Amerikaanse belastingbetalers te dwingen dit te steunen. Toch wordt ons herhaaldelijk verteld dat de VS het Israëlische regime moeten steunen omdat het zogenaamd een baken van “democratie” is. En toch vereist steun aan Israël op de een of andere manier dat de VS steevast enkele van de ergste en meest repressieve regimes ter wereld steunen.
Nu, zoals de Republikeinse Partij openlijk stelt, is het Amerikaanse beleid erop gericht territoriale winsten te steunen voor een repressieve islamitische staat ten koste van een Europees land waar daadwerkelijke godsdienstvrijheid, vrijheid van meningsuiting en een christelijke en westerse traditie die teruggaat tot de Romeinse tijd bestaan. Blijkbaar staat de Republikeinse Partij nu aan de kant van het uitroeien van de laatste restanten van de westerse cultuur in Noord-Afrika.
