Donald Trump wil dat Infantino zich kandidaat stelt voor het ambt van secretaris-generaal van de VN
indignatieai-redactie
6 min read
FIFA President Gianni Infantino, right, awards President Donald Trump with the FIFA Peace Prize during the draw for the 2026 soccer World Cup at the Kennedy Center in Washington, Friday, Dec. 5, 2025. (AP Photo/Chris Carlson)/DCMY140/25339636160216//2512051845
De Amerikaanse krant New York Post meldde op 21 juli dat de Amerikaanse president Donald Trump FIFA-voorzitter Gianni Infantino mogelijk zal steunen als kandidaat voor het ambt van secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
Trumps nieuwste absurditeit: hij wil dat zijn vriend Infantino (FIFA) de VN voorzit.
Trump lijkt de FIFA-president, die hem tijdens het WK voortdurend heeft gevleid, een wederdienst te willen bewijzen.
De Amerikaanse president promoot de FIFA-voorzitter als kandidaat voor het ambt van secretaris-generaal van de VN. Ongeacht zijn werkelijke kansen, bevestigt deze stap in hoeverre het WK 2026 de grenzen tussen sport, diplomatie en politieke macht heeft vervaagd.
Het WK 2026 is een paar dagen geleden afgelopen, maar het toernooi blijft de krantenkoppen halen, ook ver buiten de stadions. Deze keer gaat het niet om een transfer, een record of een controversiële scheidsrechterlijke beslissing, maar om een zet die tot voor kort rechtstreeks uit een politieke roman leek te komen: Donald Trump promoot FIFA-president Gianni Infantino als kandidaat om António Guterres op te volgen als hoofd van de Verenigde Naties.
De informatie, die voor het eerst werd gemeld door de New York Post en gebaseerd is op bronnen dicht bij de Amerikaanse president, heeft zich binnen enkele uren over de hele wereld verspreid. Volgens deze bronnen beschouwt Trump de 56-jarige Infantino als iemand die “door iedereen ter wereld wordt gerespecteerd” en “een bijzonder talent heeft om mensen te verenigen”.
Er zijn geen garanties dat de kandidatuur daadwerkelijk zal plaatsvinden; het proces voor de verkiezing van de hoogste VN-functionaris is langdurig, ondoorzichtig en afhankelijk van consensus tussen de grote mogendheden, maar dat is minder belangrijk dan het lijkt. Wat relevant is, is wat de loutere mogelijkheid onthult: de mate waarin FIFA een van de machtigste en meest invloedrijke spelers ter wereld is geworden.
Van sportleider tot geopolitieke actor
Decennialang was het voorzitterschap van de FIFA in wezen een sportgerelateerde functie. Tegenwoordig is dat profiel volledig veranderd. De huidige FIFA-president ontmoet staatshoofden, onderhandelt met regeringen, neemt deel aan internationale fora en leidt een organisatie die bestaat uit 211 nationale federaties – meer leden dan de VN zelf.
Het WK, dat gezamenlijk werd georganiseerd door de Verenigde Staten, Mexico en Canada, heeft deze positie alleen maar versterkt: maandenlang transformeerde het Witte Huis het toernooi tot een van de belangrijkste internationale evenementen van zijn regering, en de FIFA vond in Washington een politieke bondgenoot van het hoogste niveau voor ’s werelds grootste sportevenement.
De nauwe band tussen de twee leiders bleef niet onopgemerkt. Trump en Infantino deelden de schijnwerpers bij talloze officiële evenementen tijdens het toernooi, en afgelopen december reikte de FIFA-president hem persoonlijk de eerste Nobelprijs voor de Vrede uit, een gebaar dat door velen werd geïnterpreteerd als de publieke bevestiging van een alliantie die zich al maanden aan het ontwikkelen was.
Deze nauwe band kent echter ook critici: een groeiend aantal stemmen, zowel binnen als buiten de voetbalwereld, stelt de vraag in hoeverre een sportorganisatie zo’n nauwe band met een specifieke politieke leider zou moeten onderhouden, juist nu de institutionele onafhankelijkheid van de FIFA opnieuw centraal staat in het debat.
Een kandidatuur met meer symbolische waarde dan reële mogelijkheden.
De weg naar het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York is in ieder geval verre van duidelijk. De verkiezing van een secretaris-generaal vereist eerst een aanbeveling van de Veiligheidsraad, waar de Verenigde Staten en vier andere grootmachten vetorecht hebben, en vervolgens bevestiging door de Algemene Vergadering, met haar 193 lidstaten.
Infantino is niet de enige naam die voor de functie wordt genoemd: de Argentijn Rafael Grossi, de huidige directeur van het Internationaal Atoomenergieagentschap, en de voormalige Chileense president Michelle Bachelet maken ook kans .
Daar komt nog een extra obstakel bij: een aanzienlijk deel van het internationale diplomatieke corps is van mening dat Guterres’ opvolger een vertegenwoordiger moet zijn uit een regio die de post nog nooit heeft bekleed, zoals Latijns-Amerika of het Caribisch gebied, wat de kansen van een Europese kandidaat van meet af aan zou verzwakken.
Maar niets daarvan lijkt echt het belangrijkste te zijn. Het feit dat de kandidatuur van Infantino vandaag de dag, hoe gering ook, nog enige geloofwaardigheid geniet, zegt al veel over de huidige positie van de FIFA op het internationale toneel.
De ware politieke erfenis van het WK
Elk WK laat een beeld achter voor het nageslacht: een doelpunt, een feest, een onvergetelijke finale. Het toernooi van 2026 zou wel eens om nog iets anders herinnerd kunnen worden. Terwijl miljoenen fans discussieerden over spelsystemen, opkomende sterren of scheidsrechterlijke beslissingen, bevestigde het toernooi tegelijkertijd een veel minder zichtbare realiteit: voetbal is uitgegroeid tot een van de belangrijkste geopolitieke invloedssferen ter wereld.
Trumps voorstel verandert op zichzelf de toekomst van de Verenigde Naties niet. Maar het bevestigt wel in hoeverre de grenzen tussen sport en politiek tegenwoordig veel vager zijn dan tien jaar geleden. De bal blijft rollen op het veld, maar enkele van de belangrijkste momenten van dit WK zijn al beslist ver buiten het strafschopgebied. En in dit nieuwe scenario is FIFA niet langer slechts de organisatie die het voetbal bestuurt, maar een speler met politieke ambities en nu ook met daadwerkelijke invloed, die veel verder reikt dan de sportwereld.
Donald Trump en Gianni Infantino , de voorzitter van de FIFA, zijn volgens de Amerikaanse president goede vrienden. Krijgt Trump de Nobelprijs voor de Vrede niet, ook al reikt María Corina Machado hem die uiteindelijk wel uit? Geen probleem, Infantino verzint een nieuwe prijs speciaal voor de zakenman uit Queens. Krijgt een Amerikaanse speler een rode kaart? Geen probleem, een telefoontje van het Witte Huis naar de FIFA-kantoren en de schorsing is verdwenen.
Na al deze “gunsten” heeft Trump besloten om ook de Zwitser te steunen en hem voor te dragen als de nieuwe secretaris-generaal van de Verenigde Naties, een organisatie die hij vanuit zijn machtspositie herhaaldelijk heeft bekritiseerd. Dit meldt de New York Post, een krant die ook berichtte over de MAGA-pet die Ferran Torres tijdens het WK droeg.
Volgens deze krant, die Trumps beleid steunt en bijvoorbeeld dagelijks de nieuwe burgemeester van New York, Zohran Mamdani, aanvalt, gelooft de Amerikaanse president dat Infantino “door iedereen wordt gerespecteerd en een bijzonder vermogen heeft om mensen te verenigen”. De termijn van António Guterres als hoofd van de VN loopt in december af.
En Trump moet een bondgenoot aan het hoofd van deze in New York gevestigde instelling plaatsen. Trumps mening over Infantino verschilt sterk van die van andere landen wereldwijd, die niet bepaald gecharmeerd zijn van de veranderingen die hij in de voetbalwereld doorvoert. De vraag is nu of Infantino deze positie wel wil. Zo ja, dan heeft hij de steun nodig van ongeveer vijftien leden van de Veiligheidsraad en de goedkeuring van de Algemene Vergadering.
Het is belangrijk om te onthouden dat vijf leden van deze raad (de VS, China, Rusland, het VK en Frankrijk) vetorecht hebben. Op dit moment lijkt deze mogelijkheid onwaarschijnlijk , maar met Trump in het Witte Huis bestaan onmogelijkheden niet meer.
De eerste weddenschappen
De naam van Infantino is niet de eerste die genoemd wordt als opvolger van Guterres, die op 1 januari aantreedt. Tot Trumps absurde beslissing werd algemeen aangenomen dat een vertegenwoordiger uit Latijns-Amerika of het Caribisch gebied de leiding zou nemen. Ook werd algemeen aangenomen dat het tijd was dat een vrouw voor het eerst in de geschiedenis van de VN deze functie zou bekleden.
Sommige landen hebben hun kandidaten al formeel voorgedragen, zoals de voormalige Chileense president Michelle Bachelet, genomineerd door Brazilië en Mexico, en María Fernanda Espinosa, voormalig voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN, genomineerd door Antigua en Barbuda.
