indignatieai-redactie 
Straat van Hormuz is de reden waarom voormalige presidenten nooit “naar Teheran zijn gegaan”. Ze wisten wat het risico was:
Voor het Iraanse regime is het behouden van een ijzeren greep op de Straat van Hormuz belangrijker gebleken dan de tientallen miljarden dollars aan sanctieverlichting van de regering-Trump. Dat komt omdat Teheran een spel op de lange termijn speelt. Iraanse functionarissen geloven dat het land eindelijk is uitgegroeid tot een regionale hegemon, nadat de VS en Israël er niet in slaagden hun belangrijkste doelen te bereiken in de oorlog die ze in februari ontketenden.
En zolang Teheran deze nieuwe status kan verstevigen door permanente afspraken te maken voor de controle over de vitale waterweg – en daarmee de economieën van de Perzische Golf te domineren – zal de rest, inclusief de Amerikaanse sanctieverlichting, uiteindelijk volgen.
“Dit is de enige manier: erken de nieuwe Iraanse orde in de Straat van Hormuz,” waarschuwde Ebrahim Azizi, hoofd van de nationale veiligheidscommissie van het Iraanse parlement. “De Straat van Hormuz zal alleen opengaan met ‘Iraanse afspraken’, niet met Amerikaanse dreigingen,” voegde de parlementsvoorzitter en hoofdonderhandelaar met de VS, Mohammad Bagher Ghalibaf, eraan toe.
Deze houding luidt een onrustige toekomst in, met regelmatige geweldsincidenten , aanhoudende onzekerheid op de wereldwijde energiemarkten en een zwaard van Damocles dat boven de Golfmonarchieën hangt in de vorm van nieuwe aanvallen. “De Islamitische Republiek zal een nog gangsterachtiger regime worden.
De les die ze uit de oorlog hebben getrokken, is dat concessies worden afgedwongen door dwang – door hun buren aan te vallen, de Straat van Hormuz te bedreigen en de olieprijs op te drijven”, aldus Karim Sadjadpour, Iran- expert bij de Carnegie Endowment for International Peace. “Net als Poetins Rusland gelooft de Islamitische Republiek dat haar veiligheid niet afhangt van de welvaart van haar bevolking, maar van de onveiligheid van haar buren.”
En net als Rusland in zijn eigen regio, beschouwt het Iraanse regime de olierijke Golfmonarchieën als onderdeel van zijn natuurlijke invloedssfeer – een sfeer die het sinds de islamitische revolutie van 1979 door Amerikaanse inmenging is ontzegd.
Nu Amerika er niet in is geslaagd deze Golfstaten te beschermen tegen Iraanse aanvallen, weerspiegelt Teherans streven naar institutionalisering van de Iraanse controle over de Straat van Hormuz de ambitie om een nieuwe Pax Iranica in het Midden-Oosten te vestigen. De Golfstaten zijn immers, in verschillende mate, afhankelijk van de straat, niet alleen voor hun olie- en gasexport, maar ook voor andere essentiële goederen, van consumptiegoederen tot voedsel.
Ik weet zeker dat dit prima is. Misschien had dit voorkomen kunnen worden als Trump Bibi eens flink de waarheid had gezegd en de lofzangen op zijn mannelijkheid had afgewezen – zoals de afgelopen 47 jaar ook het geval is geweest.
Dit is waarom je geen achterlijke narcisten aan het hoofd zet van de machtigste natie ter wereld. Ze hebben de neiging om de boel te verprutsen.
